Τέττιξ

TI NA TA ΚΑΝΩ Τ' ΑΣΤΡΑ...

2012-01-13T21:27:00.000+02:00

Σαν κορυφαία της κυκλικής σιωπής (Πόλυ Τζωρτζοπούλου - Καρανάσου)

2012-01-03T00:13:00.000+02:00

Στις γυναίκες όλων των καιρών

Πολύαλγες γυναίκες

πώς πνίγετε τις μύχιες φωνές - κραυγές

εκείνες που λιμνάζουν προαιώνια στην πίκρα

του αδοκίμαστου

έτοιμες ν' αφαιρέσετε τη γνωριμία

του άφθαστου στο πάμφλογο

του ονείρου.

Ω των φρυγμένων πόθων αναστολές

μια στέρνα μικρή βουρκωμένη στα έγκατα.

Γυναίκες απαραμύθητες.

της Μοίρας ο μαγνητισμός μια σύμβαση

κι η πλησμονή των αισθημάτων - ρεύμα

υπόγειο, βουερό στις φλέβες - να μένειακατάληπτη

σαν δώρημα χιλιάκριβο, παρά σαν άκαμπτο

"πρέπει", αιχμηρό.

Ω της αβύσσου θλίψη έγκρυπτη

στην κυκλική σιωπή σας, ω ερημόκαρπες

μορφές στα κράσπεδα του κόσμου, κρυσταλλωμένα

αστέρια σ' άστοργους ουρανούς.

Τριστάλαινες γυναίκες

στο πάθος το λυσίκομο του Έρωτα

ενδοτικές

με τα βαθύφυλλα αινίγματα των αγγιγμάτων

ν' ανάβετε του θαύματος τη σπίθα

σφίγγοντας μες στον κόρφο σας όλες τις Ευκτικές

των γαλανών ευχών που μένουν

ανεπίδοτες. Γιατί, διαβατική

η Αγάπη

μόνο το ίχνος της ολόγλυφη

αγωνία στο πρόσωπο … κι ο άλλος,

ο πολυφίλητος,

μαρμαρυγή ολιγόζωη. Και σεις να ψάχνετε,

να ψάχνετε την άγια ανταπόκριση πλούσιες

από λύπη, γιατί πολύ αγαπήσατε

στο θρόισμα του λευκού, στο χείμαρρο

του γαλάζιου παράφορα, παράτολμα,

ολοκληρωτικά και πάντα

αμετανόητα.

Ω λόχμες του γλυκασμού

Γυναίκες

πώς αναλώνεστε από προσμονή σε προσμονή

καρτερικές

στου εγκρεμού το βράχο.

Πώς ξημερώνεστε ίσκιοι

σε σκοτεινές αυγές διψώντας

λέξεις ζείδωρες

τόσα διάπυρα ικεσίας βλέμματα

κάθε που πολιορκείτε της αφωνίας

την παγωνιά ν' ανθήσει

να μιλήσει.

Πόση ερημία

στην κλίνη της φιλότητας.

Γυναίκες απόλυτα τρωτές

στων ανθρωπείων τη θάλασσα

πώς σπεύδετε να δικαιολογήσετε όλα

τ' αδικαιολόγητα και την ασχήμια, την ένδον

φτώχια, το "τίποτα" στην κίβδηλη

συντροφικότητα

να το μεταμφιέσετε σε κάτι άλλο - ξόρκι

και φυλακτό η Αγάπη - που να πονά

λιγότερο, εσάς μέμφομαι

μαζί με μένα και για σας μέλπω

τον έλεγο

της αθλοφόρου

απαντοχής ω τλήμονες

γυναίκες.

Αύγουστος2000

ΤΣΑΡΛΙ ΤΣΑΠΛΙΝ Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου

2011-12-29T16:11:00.000+02:00

Ο ΜΕΝΤΟΡΑΣ ΠΟΝΟΣ (Χρύσα Βελησσαρίου)

2011-12-28T16:33:00.000+02:00

Είμαι γεμάτη, συναισθηματικά πλήρης.
Έζησα για δέκα ζωές, αγαπήθηκα.
Αγάπησα και αγαπώ με πάθος.
Γεννώ ζωή, προώθησα τη ζωή.
Δίπλα μου οι άνθρωποι χαρούμενοι στεκόταν.
Ρουφώντας κι από τη δική μου τη χαρά.
Πέρασε ο χρόνος και κατάλαβα ο πόνος
Υπήρξε ο μεγαλύτερος ο δάσκαλός μου.
Σαν σε κοιτούσα και κρατούσα σου το χέρι,
Σαν σε φιλούσα δίχως να σταματώ που πολύ σου αρέσει,
Σαν σου δινόμουν ασυστόλως, τόσο που φοβόσουν,
Σαν σ' αγαπούσα απόλυτα, ενώ εσύ απορούσες γιατί...
Εκείνος ήταν ο μέντοράς μου,αυτόν να ευχαριστείς!
Και πάλι τώρα, που εσύ μ'αποφεύγεις-
Σαν συνήθη λεκέ στον κόσμο σου, που πλέον σ' ενοχλεί-
Ο πόνος, ο αλγινός μου αιώνιος εραστής θα με παρηγορεί.

"Αγγελίες" - ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

2011-12-19T19:26:00.000+02:00

Διατίθεται απόγνωσις
εις αρίστην κατάστασιν,
και ευρύχωρον αδιέξοδον.
Σε τιμές ευκαιρίας.

Ανεκμετάλλευτον και εύκαρπον
έδαφος πωλεῖται
ελλείψει τύχης και διαθέσεως.

Και χρόνος
αμεταχείριστος εντελώς.

Πληροφορίαι: Αδιέξοδον
Ώρα: Πασα.

Η στιγμή

2011-12-08T23:42:00.000+02:00

Φτερό από πουλί καλλικέλαδο, η στιγμή, χάθηκε στον άνεμο, πέταλο ρόδου που οι νύκτιες αύρες το αποπλάνησαν. Κι άρχισα, πάλι να παιδεύω το χαρτί, να σχεδιάζω κύκλους μικρής ζωής, οριζόντιες του ονείρου και κάθετες, πορφυρές διαδρομές του έρωτα και του πάθους.

Θαρθείς... ψιθύριζε με προσδοκία η μύχια φωνή.

Θαρθείς... αγωνιούσε η αφή.

Ναρθείς... υπερθεμάτιζε ανυπόμονα σε προσταγή το στόμα με τη γραμμή των χειλιών ανοικτή στο φιλί. Και συ, είσαι πάντα εκεί στους ίσκιους και στα χαμόγελα της ψυχής και του σώματος. Είσαι, εκεί, πάντα εκεί, σύννεφο σε ρόδινη έξαψη, ουρανός σε αιθρία που σκέπει τις μέρες της οδύνης αναμορφώνοντας το σύμπαν μου. Είσαι από πάντα εκεί, μια αίσθηση ακούραστη που κουβαλά χρόνια και χρόνια την πάμφωτη αλήθεια της. Εκείνη, της στιγμής που ποτέ δεν έχει μέλλον, παρά μόνο παρόν και ραδινή διάρκεια όση εμείς απλώνοντάς την της χαρίζουμε. Διάρκεια που γίνεται αμέσως μνήμη - φως, μνήμη - ζωή και μνήμη - απαντοχή.

Η στιγμή, η φευγαλέα, η μόνη ζώσα μέσα στις ώρες μας, τις ημιθανείς, η στιγμή που σαν χνούδι και σαν αύρα ανεπαίσθητη σ' εκείνο το ολίγιστο γίνεται κόσμος πλήρης, τελειωμένος, χρόνος σε πύκνωση, γίνεται χθες και σήμερα και αύριο ανθηρό κάτω από της παλάμης σου το στέγαστρο.

Καραινδρου Ελενη - Memories / Στην πνοή της συνύπαρξης

2011-12-08T23:09:00.000+02:00

"Όνειρο μέσα σ' όνειρο (A dream within a dream)" - Edgar Allan Poe

2011-11-15T20:45:00.001+02:00

Το υστερνό μου φίλημα στο μέτωπο σου πάρε
και άφησε με, αγάπη μου, δυο λόγια να σου πω
αλήθεια λες σαν όνειρο πως διάβηκε η ζωή μου
χωρίς κανένα ατέλειωτο και ξέμακρο σκοπό.

Μα αν η ελπίδα πέταξε σε μέρα ή σε νύχτα
εκεί με σκέπασε βουνό της δυστυχιάς μεγάλο
σού φαίνεται πως έχασα το πιο λίγο καλή μου
αφου η ζωή είναι όνειρο κρυμμένο μέσα σ' άλλο.

Στέκομαι σ' άγρια ακρογυαλιά που δέρνει το κύμα
κι άμμους χρυσούς στα χέρια μου σφιχτά σφιχτά κρατάω
τι λίγοι και πως χάνονται απ' τα κλειστά μου χέρια
ενώ εγώ σε δάκρυα ολόπικρα ξεσπάω.

Θεέ μου, είναι αδύνατο να σώσω μόνο έναν
απ' το κύμα που κυλά με θόρυβο μεγάλο;
Είναι όλα όσα βλέπουμε σ' αυτόν εδώ τον κόσμο
ένα όνειρο ατέλειωτο κρυμμένο μέσα σ' άλλο;

Edgar Allan Poe - A Dream within a Dream - Nocturne

2011-11-15T20:43:00.000+02:00

Τα δάκρυα, πάθος κι επίγνωση

2011-11-13T02:00:00.000+02:00

Άγαλμα ζωντανό με σιωπηλές
δονήσεις, στίγμα μικρής διάρκειας
στων παθών την περιδίνηση.
Της νύχτας τ' αστέρι πάντα
συνηγορεί στις πλάνες, στα θάμπη,
στη συγκατάβαση ενός παραδείσου
αμφίβολου.
Ψηλή φωτιά του πόθου
απροσπέλαστη, στα μάτια ξεψυχά,
που τυφλά κατοικημένα από νέφη
λιώνουν σ' αιφνίδια βροχή
σαν κραυγή από ουρανό
θρηνώδη.
Χαράζει η σπλαχνική ροή
ζεστά αυλάκια, χαρτογραφεί στων παρειών
την παρακμή, το όραμα, που στοίχειωσε
μένοντας όραμα.
Απ' των δακρύων τη νεφέλη
η επίγνωση βαθιά ανιστορεί
πως είμαστε σκιές, τελείες παρελθόντος
στο μάταιο του τεθλασμένου
χρόνου.
(Π.Τζ.)

"ΙΔΟΥ Η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ!!!"

2011-09-20T22:08:00.003+03:00

"ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ"! τετριμμένη λέξη πλέον;

Τόση αγανάκτηση στο facebook!!! Δημοσιεύσεις επί των δημοσιεύσεων!τάδε έφη "ΓΑΠ" σήμερα! τάδε έφη "Μπένι"!!! τάδε έφη "Πάγκαλος". Και να οι βρισιές!!!Ιδού η αντίσταση!!!

Η αντίσταση του πληκτρολογίου, η αντίσταση του καναπέ, η αντίσταση του καφενείου!!!

Χιλιάδες σελίδες, σελιδούλες, σελιδίτσες με το ίδιο θέμα! κι επειδή δεν μας φτάνει η δημοσίευση σε μία, κάνουμε την ίδια και στη διπλανή σελίδα!!! παρακινούμε τους "συναγωνιστές" να ξυπνήσουν, να αντιδράσουν, να αντισταθούν!!!

Όλοι "αντιστεκόμαστε" με αναρτήσεις και μόνο! και να ο αγώνας... για την καλύτερη και περιγραφικότερη ανάρτηση, αγώνας εντυπωσιασμού!!! ατέλειωτες ώρες μπροστά στην οθόνη προς αναζήτησιν της καλύτερης ανάρτησης!

Απ' την άλλη... "αν κάνετε αυτό θα ... είμαι εκεί", "αν κάνετε εκείνο θα παρευρεθώ!","... και που βγήκαν οι αγανακτισμένοι στις πλατείες τι πέτυχαν", "δεν πληρώνω άλλο χαράτσι"! αυτά ακούω καθημερινά από φίλους, συναδέλφους, γνωστούς!!! όλοι ετοιμοπόλεμοι, με το "αν", το "ίσως", το "μπορεί" πρώτη λέξη! Και χθες στην πλατεία οι ίδιοι τριάντα γνωστοί - άγνωστοι!!!

Εσείς, οι μισθωτοί και συνταξιούχοι αναρωτηθήκατε τι θα κάνετε όταν σε λίγο καιρό δεν θα βρείτε μισθό στο λογαριασμό σας? θα υπολογίζετε στην καβατζούλα σας; θα βηματίζετε ανέμελοι στην πλατεία... και θα με κοιτάτε περίεργα; (η τρελή με το μικρόφωνο, το άκουσα κι αυτό σήμερα!!!)

Θορυβηθήκατε με τα νέα μέτρα το ξέρω... Αναλογιστήκατε όμως ότι δεν τελειώνουν εδώ? ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο? ότι θα έρχονται συνεχώς νέα μέτρα; όσο "βηματίζετε ανέμελα" άλλοι χορεύουν στις πλάτες σας!!!

Εσείς άνεργοι πού είστε?...αυτή η πόλη δεν έχει ανέργους; Όλοι όσοι έχουν κάνει προέκταση των χειλιών τους το καλαμάκι του φραπέ είναι εργαζόμενοι; έχουν καταθέσεις στην τράπεζα... κι είναι τόσο άνετοι; Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι χρωστάνε τα μαλλιά της κεφαλής τους... αλλά ο φραπές, φραπές!

Κι εσείς, οι αγανακτισμένοι της πρώτης γραμμής... πτοηθήκατε? Θαρρείτε τελειώσαν οι πόλεμοι; Επειδή φάγατε τα χημικά στο Σύνταγμα και στη Θεσσαλονίκη; Είμαστε σε διαρκή πόλεμο! Όσο εμείς αντιστεκόμαστε, αυτοί θα αγοράζουν χημικά! Για χημικά "λεφτά υπάρχουν"!

Αγανάκτηση, αμφισβήτηση, αντίσταση!

Μπούχτησα πια!!!

Ξυπνάτε μωρέ!!!

Βγάλτε το Ραγιά από μέσα σας!!!

Μας κλέβουν τη ζωή δεν το πήρατε ακόμα χαμπάρι?

Είναι θέμα επιβίωσης πλέον!!!

Σηκωθείτε από τον καναπέ σας!

Βγείτε έξω στο δρόμο! αντιδράστε!!! Λοβοτομημένοι είστε; (γειά σου Ελένη μου!)

ΠΕΙΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!!! ΟΥΤΕ ΤΟ ΧΑΡΑΤΣΙ ΤΩΝ ΑΚΙΝΗΤΩΝ, ΟΥΤΕ Η ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΣΦΟΡΑ, ΟΥΤΕ ΤΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ!

ΟΛΟΙ ΕΞΩ ΟΜΩΣ, ΟΧΙ ΠΙΣΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ, ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ, ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ!!!

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!

ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΚΟΙΝΟ ΣΤΟΧΟ!! ΤΗ ΜΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ!!!

ΟΙ ΑΝΕΡΓΟΙ, ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ, ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ, ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ, ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ, ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ! ΟΙ ΤΑΞΙΤΖΗΔΕΣ, ΟΙ ΦΟΡΤΗΓΑΤΖΗΔΕΣ!!!

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΖΑΝΙ ΒΡΑΖΟΥΜΕ! ΑΣ ΕΝΩΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!! ΜΕ ΜΙΑ ΦΩΝΗ!

ΣΗΚΩΣΤΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ! ΔΕΙΞΤΕ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΣΑΣ!!!

ΜΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕΓΑΛΟΙ

ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΚΥΦΤΟΙ!!!

ΣΗΚΩΣΤΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

ΝΑ ΦΥΓΟΥΝΕ ΑΥΤΟΙ!!!

Μεταμορφώσεις

2011-08-22T17:00:00.000+03:00

Ερμηνεύω τον έρωτα μόνο με έρωτα. Μαζεύω ζηλότυπα τις συγκινήσεις και τους κραδασμούς από τις περιπλανήσεις μου στο μεγάλο κόσμο, για να φτιάξω ένα σχήμα με τη λατρεία που καθόρισε η σύμπτωση και η τύχη.

Όλα τα φαινόμενα αναδίνουν του ζωντανού κορμιού την ευωδιά, σαν πέφτει επάνω τους του γέλιου σου ο ήλιος, όταν το πάθος σου διάπυρο τ' αγιάζει και τα διαπερνά της φωνής σου το τρικύμισμα.

Ανθίζουν τ' ανεξήγητα εξήγηση, δίαυλοι φωτός ανοίγονται στα άπορα σκότη και σε σκόνη πολύχρυση βαφτίζονται τ' ασήμαντα της κάθε μέρας.

Εικονογράφηση κρυφή αλλάζει τη μηδαμινή ζωή που αχνοχαράζει ελεύθερη, πέρα απ' τα σπίτια, τα στενόκαρδα, ψηλά στην πιο γαλάζια τ' ουρανού στροφή.

Γέμισε πάλι ταραχή το στήθος, καθώς κανοναρχώ ξανά το εγκώμιο της γης: είμαι η χλόη που σε φιλώ σε χίλιες γλώσσες, η αρχαία υδρία που παλιό κρασί σε περιέχω, είμαι ο βωμός που τις νύχτες της Αστάρτης, ανήσυχα ταράζεται και τη θυσία περιμένει.

Μύθοι μιας λάμψης εκθαμβωτικής, πολύτιμες μεταμορφώσεις του άσειστου χρόνου σε κυματισμούς ψυχής, ενώ τα δάκρυα περαστικά σταμάτησαν στα μάτια, κι έγινε μόνιμο το ανέκκλητα προσωρινό και πήρε πρόσωπο ακατάλυτο η αίσθηση, η πιο διαβατική, η έγνοια η αδάμαστη, π' όλες τις άλλες σβήνει.

Η ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ Ο ΑΪΝΣΤΑΪΝ

2011-08-09T20:03:00.000+03:00

Διάλογος ενός άθεου καθηγητή με έναν φοιτητή του. Παλιό αλλά αξίζει να το θυμηθούν όσοι το έχουν ξαναδιαβάσει και να το μάθουν όσοι δεν το γνωρίζουν!

Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;

Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.
Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;

Φοιτ.: Φυσικά.
Καθ.: Είναι ο Θεός παντοδύναμος;

Φοιτ.: Ναι

Καθ.: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τον Θεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους. Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν;

Φοιτ.: ...

Καθ.: Δεν μπορείς να απαντήσεις, έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε μικρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Είναι καλός ο διάβολος;

Φοιτ.: Όχι.
Καθ.: Ποιος δημιούργησε τον διάβολο;

Φοιτ.: Ο...Θεός...
Καθ.: Σωστά. Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ' αυτόν τον κόσμο;

Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;

Φοιτ.: Ναι.
Καθ.: Άρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;

Φοιτ.: ...
Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ' αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;

Φοιτ.: Μάλιστα.
Καθ.: Λοιπόν, ποιός τα δημιούργησε;

Φοιτ.: ...

Καθ.: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις πέντε αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;

Φοιτ.: Όχι, κύριε.

Καθ.: Έχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί το Θεό, μυρίσει το Θεό σου; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου το Θεό;

Φοιτ.: ...Όχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.

Καθ.: Και παρόλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός σου δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;

Φοιτ.: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.

Καθ.: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.

Φοιτ: Καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;

Καθ.: Ναι.
Φοιτ.: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;

Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.

Στην αίθουσα επικρατεί σιγή...
Φοιτ.: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;
Καθ.: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;

Φοιτ.: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως... Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.

Καθ.: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ;
Φοιτ.: Κύριε, ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική.
Καθ.: Ελαττωματική!; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;

Φοιτ.: Καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα αυτήν την ενέργεια. Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου, καθηγητά. Διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;

Καθ.: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.
Φοιτ.: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;

Καθ.: ...

Φοιτ.: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκετε την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;

Καθ.: ...

Φοιτ.: Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Κανένας. Άρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτοκόλλου, η επιστήμη ισχυρίζεται ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;

Καθ.: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.
Φοιτ.: Αυτό είναι, κύριε... Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά.

Ο φοιτητής ήταν ο Αινστάιν...

Πηγή: http://www.on-news.gr/2011/08/blog-post_9659.html

Έρωτας και Ψυχή...(μύθος)

2011-07-31T17:06:00.000+03:00

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΝΑ ΖΕΙΣ....

2011-07-29T16:16:00.000+03:00

Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΡΔΙΑ

2011-07-29T16:07:00.000+03:00

νανούρισμα - lullaby

2011-07-21T19:42:00.000+03:00

ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΖΕΙΣ

2011-07-20T09:26:00.000+03:00

"ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ"

2011-07-18T10:12:00.000+03:00

Του Σπύρου Παπαδάτου (αγωνιστή της πλατείας Συντάγματος)

Δε θα γραψω χρησιμοποιωντας την επικληση στο συναισθημα οπως κανουν πολλοι για να προκαλεσουν οικτο και συμπαθεια.
Δε θα το παιξω ηρωας λεγοντας τι εχω και τι δεν εχω κανει με σκοπο να κερδισω οπαδους.
Δε θα χρυσωσω το χαπι κανενος για να γινω συμμαχος του, γιατι πολυ απλα η υποκρισια δε με εκφραζει.
Δε θα μπω στη διαδικασια ποιος την εχει πιο μεγαλη και ποιος ειναι πιο μαγκας,γιατι πανω-κατω κατι παρεμφερες κανουν ειτε τα μικρα παιδια ειτε οι μπατσοι.
Δε θα μπω στη διαδικασια να παιξω διαδικτυακες μπουνιες με κανεναν εδω μεσα γιατι η παλαιστρα ειναι εξω απο εδω. Ειναι στους δρομους και λιγοι τους εχουν περπατησει με προσοχη.
Δε θα το παιξω αυθεντια πουθενα γιατι πολυ απλα δεν ειμαι. Ενας ανθρωπος σαν ολους τους αλλους ειμαι και αν ειμαι λιγο αιρετικος και αν φαινομαι σκληρος και αποτομος, ειναι που καποιες φορες ειμαι οπαδος της σκληρης αγαπης, ετσι σφυρηλατηθηκα ετσι ξερω.
Καποιοι εχουν λογο. Μεστο, δυνατο λογο που τσακιζει κοκκαλα και πλαθει συνειδησεις. Καποιοι τον χρησιμοποιουν με γνωμονα το κοινο καλο και την ανιδιοτελεια, αυτους στο τελος συνηθως τους αναγνωριζει η ιστορια πολυ μετα, γιατι η αληθεια ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ. Γκρεμιζει ολοκληρα οικοδομηματα σκεψης που εχουν βασιστει σε αυτα ζωες. Η δικη σου. Η δικη μου. Σπαει τα στεγανα του χρονου και ειναι διαχρονικη, ξεπερναει τις ανθρωπινες μικροτητες που πανε να μας γινουν βιωματικες.
Καποιοι εχουν τιμη. Οχι Τιμη. Αυτη που δεν τολμω με απλα λογια να περιγραψω γιατι και εγω δεν την εχω τιμησει καποιες φορες και μουρχονται δακρυα στα ματια... Καποιοι ναι, χουν τιμη, ξεπουλιωνται για ενα αξιακο συστημα με νουμερα. Για αυτους δεν εχω να πω τιποτα.Το περασμα του χρονου απλα θα τους προσπερασει ως νουμερα. Που περασαν απο τον πλανητη.
Αλλοι εχουν λογο τιμης. Λογω τιμης. Ποιοι απο εδω ειναι ΟΠΑΔΟΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ;
Εγω ειμαι. Λογω τιμης.
Αλοιμονο σε αυτους που μαγαριζουν ετσι τη μοναδικη ισως ελπιδα αυτου του τοπου, αυτου του κοσμου, να γινουμε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ. Ποιος απο εδω νοιωθει ελευθερος;
Καποια ανθρωπακια εχουν επιλεξει το δρομο της διαφθορας, του χρηματος, του χτισιματος της δικης τους ευτυχιας πανω στη δυστυχια αλλων... Ρωταω λοιπον εσας. Ειστε ελευθεροι; Νοιωθετε ελευθεροι;
ΟΧΙ το γρηγορο αμαξι σας, οσο γρηγορα και να παει δε θα σπασει τα δεσμα σας.
Οχι μεχρι την αλλη ακρη του κοσμου να πατε διακοπες, παντα θα σερνετε τη μπαλα στο ποδι σας.
Δεν ειστε ελευθεροι και το ξερετε... και γιατι δεν ειστε; Παλι το ξερετε.
Ποσοι ξυπνατε μεσα στη νυχτα σας καταιδρωμενοι; Ποσοι νοιωθετε αυτο το κενο; Δε ξερετε τι ειναι, απλα το νοιωθετε καπου εκει, διπλα στην καρδια, ενα κενο ΝΑ ΣΑΣ ΓΕΜΙΖΕΙ... και βγαινετε να αγορασετε καινουργια πραγματα, αχρηστα πραγματα, που για μια μερα θα ριξουν ενα ομορφο περιτυλιγμα πανω στο κενο σας, πινετε, δουλευετε ακαταπαυστα, δουλευετε το ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ - αφηνοντας στην ακρη το ΕΙΝΑΙ που ειναι αυτο που εχει σημασια... αλλα... αλλα ειναι σα να βαζετε τσιροτο σε τραυμα απο σφαιρα... Ενα τιποτα.
Ειχα και εγω αυτο το κενο... ακομα το εχω. Δε ξερω αν θα φυγει ποτε.
Αυτο που ξερω πια ειναι οτι μοναχα οι αλλοι ανθρωποι μπορουν να μου το καλυψουν.
Αυτο το εμαθα στην πλατεια. Ισως αργησα λιγο, αλλα ποιος βαζει χρονικα ορια και με τι δικαιοδοσια; Εχουμε μαθει να τηρουμε κατα γραμμα ο,τι εχουμε αφωμοιωσει απο τα πρωτα μας χρονια στον κοσμο, χωρις να τα επεξεργαζομαστε οταν ειμαστε ετοιμοι... και καποτε ειμαστε.
Απλα τα θεωρουμε δεδομενα. Εγω δεν ακολουθω δεδομενα και προτρεπω τους αλλους να κανουν το ιδιο.
Εγω γκρεμιζω καθε μερα οικοδομηματα μεσα μου και καλω τους αλλους να κανουν το ιδιο. Αυτες ειναι υπερβασεις και οσο τρομο και αν σου προκαλουν στο τελος, νοιωθεις νικητης.
Εγω το κενο μου το δειχνω στους αλλους δεν ντρεπομαι για αυτο και καλω και τους αλλους να μην βγαζουν νυχια οταν πας να ακουμπησεις το δικο τους... καποιοι εχουμε αγνους σκοπους.
Εγω δεν πιστευω σε ιδεολογιες γιατι οι ιδεολογιες βαζουν στεγανα στη σκεψη, πιστευω σε ΙΔΕΕΣ.
Μα πανω απο ολα πιστευω στους ανθρωπους και στη θεληση για αλλαγη. Μπορουμε ΓΑΜΩΤΟ.
Οσοι δε θελουν αλλαγη, μπορουν να μη συμμετεχουν, αλλα μη προσπαθουν να μας χαλασουν, γιατι ειμαστε πολλοι που θελουμε αλλαγη και αυτο ειναι προειδοποιηση.
Εγω δε θα πω αλλα 'εγω'. Ηρθε η ωρα να πουμε 'ΕΜΕΙΣ'.
Το τελευταιο 'εγω' που θα πω ειναι οτι..
ΕΓΩ εκτος απο τα παραπανω, ειμαι πολεμιστης... και αλοιμονο σε ΑΥΤΟΥΣ τους χαλαστες. Αλοιμονο.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ. ΕΙΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΟΤΙ ΕΙΣΤΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ;

2011-07-18T02:23:00.000+03:00

Παίξτε Playstation Live !
Μην στερείτε από τον εαυτό σας αυτή την ευκαιρία.
Η αδρεναλίνη είναι περισσότερη πιστέψτε με.

Η διαφορά μεταξύ πραγματικού και εικονικού κόσμου είναι ότι στον πραγματικό κόσμο είσαι πραγματικά εκτεθειμένος.Φοβάστε; Και γω φοβάμαι.

Εδώ αν χάσεις την μια και μοναδική σου ζωή σου την έχασες.Τέρμα.
Δεν υπάρχει περιθώριο να ξαναπαίξεις την πίστα.
Εδώ όμως έχουμε πραγματικό πόλεμο. Οικονομικό πόλεμο.
Τι στάση θα κρατήσετε;
Την στάση των δειλών;

Θα μείνετε αμέτοχοι;
Θα γίνετε συνεργάτες και δοσίλογοι;
Γιατί η απάθεια είναι μια σιωπηλή συναίνεση στα σχέδια των εισβολέων.
Είστε οι ζωντανοί φορείς του ιού του μέλλοντος.
Με ποιο νέο DNA θα μας μπολιάσετε;
Με το DNA της συνειδητότητας και της αφύπνισης ή με το DNA της υποταγής και της ηλιθιότητας;
Οι σκηνές των αγαπημένων σας ταινιών παίζονται στην καθημερινότητα σας.
Το Μatrix είναι εδώ.

Θα επιτρέψετε στον εαυτό σας να γίνει μια μπαταρία που τροφοδοτεί με ενέργεια τον κόσμο των ανθρωποειδών ρομπότ;
'Η θα γίνετε ελεύθεροι πολίτες της Zion και θα υπερασπιστείτε την τελευταία ανθρώπινη πόλη;
Ο οικονομικός Ξέρξης ήρθε και απαιτεί γη και ύδωρ.
Θα τα παραδώσετε σαν δειλοί αποκρουστικοί Εφιάλτες;
Ή θα απαντήσετε "Μολών Λαβέ";
Θα γίνετε πρωταγωνιστές στην δική σας ταινία;
΄Η θα παραμείνετε απλοί κομπάρσοι που εκτελούν εντολές;
΄Ο,τι και να' ναι αυτό το μπουρδέλο που ονομάζεται Ελλάδα (γιατί έτσι την καταντήσαμε οι περισσότεροι από εμάς τους μεγάλους) αυτό το μικρό κομμάτι γης μας αναλογεί πάνω σε αυτό τον πλανήτη.
Θα το υπερασπίσετε ως Ευφυείς οντότητες;
Ή θα υποκύψετε στην ανοησία ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για αυτό;
Θα γίνετε ή ζωντανή απόδειξη ότι είστε όντως απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων και υπερασπιστές του υψηλότερου πνεύματος;
Ή θα σκύψετε ντροπιασμένοι τα κεφάλια που είστε Έλληνες και θα ψάξετε την τύχη σας σε μια άλλη γη;
Θα χρησιμοποιήσετε την τεχνολογία για να αφυπνίσετε τον κόσμο και να σαμποτάρετε το σύστημα;
Ή θα ποστάρετε άρθρα και video εκείνων που τόλμησαν να είναι στο Σύνταγμα στο facebook και στο twitter,νομίζοντας ότι κάνετε επανάσταση;
Θα ενωθείτε με τους ανθρώπους γύρω σας;
Ή θα συνεχίσετε να ταΐζετε το τέρας του εγωισμού, του προσωπικού βολέματος και της απάνθρωπης στάσης απέναντι στους συνανθρώπους μας, ελπίζοντας ότι εσείς θα την βολέψετε;
Θα διατηρήσετε την παιδικότητα μέσα σας;
Ή θα αφήσετε τον εαυτό σας να μεταλλαχθεί σε θεατή του πόνου των άλλων;
Θα είστε συνσκηνοθέτες της ταινίας που παίζεται γύρω σας;
Η απλώς θα βλέπετε την ταινία που οι άλλοι δημιούργησαν για σας;
Θα είστε δημιουργικοί τρελοί καλλιτέχνες της ζωής;
Ή θα γίνετε δημιουργικοί κυνηγοί χρημάτων για την δική σας προβολή ή επιβίωση;
Θα διαλέξετε να εξυψώσετε την ανθρώπινη φύση σας;
Ή θα την ποδοπατήσετε και θα σκληρύνετε την καρδιά σας απέναντι στην εξαθλίωση που θα αντικρίζετε παντού γύρω σας ;
Θα βιώσετε μέχρι το κόκκαλο ότι είστε ζωντανοί;Ή θα νανουριστείτε στην αγκαλιά της ασφάλειας βλέποντας από live camera τα γεγονότα που εξελίσσονται γύρω σας;
Θα γίνετε Εσείς ο Βασιλιάς σας,Εσείς και ο Γελωτοποιός σας;
Ή θα γίνετε γελωτοποιοί στις αυλές των βασιλιάδων που θα αποφασίζουν αν και πως θα ζήσετε;
Θα φωνάξετε ότι ο Βασιλιάς είναι γυμνός;
Ή θα επιδοκιμάσετε μαζί με τους άλλους την νέα φορεσιά του;
Θα επιτρέψετε στον εαυτό σας να γίνει ένας νέος εξερευνητής αψηφώντας τους κινδύνους;
Ή θα επιλέξετε την ασφάλεια του σπιτιού σας;
Θα αφεθείτε στην καύλα της ζωής και θα την υπερασπιστείτε;
Ή θα την φοβηθείτε και θα την θυσιάσετε μέσα σε αυτόν τον ανέραστο και απάνθρωπο κόσμο;
Η επιλογή είναι δική σας. Ο χρόνος είναι ΤΩΡΑ. Και ο τόπος είναι ΕΔΩ.

*...με αφορμή την παρατήρηση ότι η πλειοψηφία του κόσμου που παρευρίσκεται στο Σύνταγμα είναι 30 και άνω...
Το κάλεσμα είναι για αυτούς που λείπουν : 18-29 ετών.

Αναζητούνται...

Ευχαριστώ από καρδιάς την αγαπημένη μου φίλη που τό στειλε στο e-mail μου.

Think different (Σκεφτείτε διαφορετικά)

2011-07-13T14:59:00.002+03:00

<p>&amp;amp;lt;br&amp;amp;gt;Εδώ είναι στους τρελλούς. Τα απροσάρμοσοί. Οι επαναστάτες. Οι ταραχοποιοί. Οι στρογγυλοί γόμφοι στις τετραγωνικές τρύπες. Οι αυτοί που βλέπουνε τα πράγματα διαφορετικά. Δεν αγαπούν των κανόνων, και δεν έχουν κανέναν σεβασμό του καθεστώτος. Μπορείτε να τους αναφέρετε, να διαφωνήσετε με τους, να τους δοξάσετε και να δυσφημήσετε. Περίπου το μόνο πράγμα που δεν μπορείτε να κάνετε είναι τους αγνοεί επειδή αλλάζουν τα πράγματα. Ωθούν την ανθρώπινη φυλή μπροστινή. Και ενώ μερικοί μπορούν να τους δουν όπως τρελλούς, βλέπουμε τη μεγαλοφυία. Επειδή οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελλοί να σκεφτούν αυτοί μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτός που</p>

"Εδώ είναι οι τρελοί. Οι απροσάρμοστοι. Οι επαναστάτες. Οι ταραχοποιοί. Οι στρογγυλοί γόμφοι στις τετραγωνικές τρύπες. Αυτοί που βλέπουνε τα πράγματα διαφορετικά. Δεν αγαπούν τους κανόνες, και δεν έχουν κανέναν σεβασμό στο status quo. Μπορείτε να τους αναφέρετε, να διαφωνήσετε μαζί τους, να τους δοξάσετε αλλά και να τους δυσφημήσετε. Το μόνο πράγμα που δεν μπορείτε να κάνετε είναι τους αγνοήσετε επειδή αλλάζουν τα πράγματα. Ωθούν την ανθρώπινη φυλή μπροστά. Αν και μερικοί μπορούν να τους δουν σαν τρελλούς, φαίνεται η μεγαλοφυία. ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΤΡΕΛΟΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΝ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ!!!"

Κώστας Χατζής - ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

2011-07-08T01:39:00.000+03:00

Μουσική: Κώστας Χατζής

Στίχοι: Σώτια Τσώτου

Θέλω να πω ένα τραγούδι

που να μη μοιάζει με τα άλλα,

παρθενικές να βρω εικόνες,

με λόγια ανείπωτα, μεγάλα!

Βαρέθηκα να λέω χρόνια

για πόλεμους, φωτιές, κανόνια,

για του φτωχού τη δυστυχία,

του πλούσιου την αδικία!

Για δάκρυα που ξεχειλίζουν,

για αγαπημένους που χωρίζουν!

Θέλω να γράψω ένα τραγούδι,

τραγούδι ολόδροσο, μεγάλο,

να βρω καινούριους παραδείσους

και μες στις νότες να τους βάλω!

Κουραστικός θα έχω γίνει

να λέω όλο για ειρήνη,

για εκείνον που αφήνει εκείνη

και για τον πόνο που δεν σβήνει!

Μιλώ συνέχεια για πόνο

κι αντί να τραγουδώ ματώνω,

μιλώ συνέχεια για πόνο!

Θέλω να βρω καινούριο θέμα,

παντού το ψάχνω απελπισμένα,

είναι όλα έτσι φτιαγμένα,

βουτώ την πένα μου στο αίμα!

Και γράφω ένα - ένα - ένα

τ' αληθινά, τα πικραμένα,

αυτά τα χιλιοειπωμένα

και τα χιλιοτραγουδισμένα!

Θέλω πολύ ν' αλλάξω θέμα,

να δω την γη με νέο βλέμμα!

Μα πώς μπορώ ν' αλλάξω θέμα

αν δεν αλλάξει ο κόσμος θέμα!

Ο ΑΛΛΟΣ ΝΩΕ (Έξι και μια τύψεις για τον ουρανό") - Οδυσσέας Ελύτης

2011-07-05T01:43:00.000+03:00

Έριξα τους ορίζοντες μες στον ασβέστη,και με χέρι αργό αλλά σί-
γουρο πήρα να χρίσω τους τέσσερις τοίχουςτου μέλλοντος μου.

Η ασέλγεια, είπα, είναι καιρός ν'αρχίσειτώρα το ιερατικό της στά-
        διο, και σε μια Μονή Φωτός ν'ασφαλίσει τηνυπέροχη στιγμή
        που ο άνεμος έξυσε λίγο συννεφάκι πάνω από τ'ακρότατοδέν-
        τρο της γης.

Κείνα που μόνος μόχθησα να βρω, για νακρατήσω το ύφος μου μέσα
        στην καταφρόνια, θα 'ρθουν-από το δυνατότου ευκαλύπτου
        οξύ ως το θρόισμα της γυναίκας- να σωθούνστης ασκητείας
        μου την Κιβωτό.

Και το πιο μακρινόκαι παραγκωνισμένορυάκι, κι απ' τα πουλιά το
μόνο που μ' αφήκαν, το σπουργίτι, κι από τοπενιχρό της πίκρας
λεξιλόγιο, δύο, καν τρία, λόγια:ψωμί,καημός, αγάπη...

(Ω Καιροί που στρεβλώσατε το ουράνιοτόξο, κι απ' το ραμφί του
        σπουργιτιού αποσπάσατε το ψίχουλο,και δεναφήσατε μήτε μια
        τόση δα φωνούλα καθαρού νερού να συλλαβίσειστη χλόη την
        αγάπη μου

Εγώ, που αδάκρυτοςυπόμεινα την ορφάνιατης λάμψης, ω Καιροί, δε
συγχωρώ.)

Κι όταν, ο ένας του άλλου τρώγοντας τασπλάχνα, λιγοστέψει ο άν-
θρωπος, κι από τη μια στην άλλη

Γενεά, κυλώντας το Κακό,αποθηριωθεί μεςστο παντερειπωτικό ου-
ράνιο

Τα λευκά της μοναξιάς μου μόρια, πάνω απότη σκουριά του χαλα-
σμένου κόσμου στροβιλίζοντας, θα παν ναδικαιώσουν τη μικρή
μου σύνεση

Κι αρμοσμένα πάλι τους ορίζοντες μακριά θ'ανοίξουν,ένα ένα στα
χείλη του νερού να τρίξουν τα λόγια τα πικρά

Το παλιό μου της απελπισίας νόημαδίνοντας

Ωσάν δάγκωμα σε φύλλοουρανικούευκαλύπτου, η αγία των ηδονών
ημέρα να μυρίσει

Και γυμνή ν' ανέβει το ρεύμα του Καιρούη γυναίκα η Χλοοφόρος

Που μ' αργότη ανοίγοντας βασιλική ταδάχτυλα, μια για πάντα θα
στείλει το πουλί

Στων ανθρώπων τον ανίερο κάματο, από κειπου έσφαλε ο Θεός, να
στάξει

Τρίλια της Παράδεισος!

΅Σ ΕΝΑ ΦΙΛΟ΅ ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΡΤΕΜΗΣ ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

2011-06-28T01:22:00.000+03:00

"Σ' ένα φίλο" (Μαρία Πολυδούρη)

2011-06-28T01:21:00.002+03:00

Θαρθώ ένα βράδι, στρέφοντας στο δρόμο που με παίρνει,
θαρθώ να σ’ εύρω μοναχόν με το παλιό όνειρό σου.
Η Εσπέρα τις λεπτές σκιές νωχελικά θα σέρνη,
περνώντας στο μοναχικό μπροστά παράθυρό σου.

Στη σιωπηλή σου κάμαρα θα με δεχτής και θάναι
βιβλία τριγύρω σε σιωπή βαθιά εγκαταλειμμένα.
Πλάι πλάι θα καθήσουμε. Θα πούμε για όσα πάνε,
για όσα προτού τα χάσουμε μας είνε πεθαμένα,

για την πικρία της άχαρης ζωής, για την ανία,
για το που δεν προσμένουμε τίποτε ν’ αληθέψη,
για τη φθορά, και σιγαλά στη σκοτεινή ησυχία
θα σβήση κ’ η ομιλία μας κ’ η τελευταία μας σκέψη.

Μα η νύχτα στο παράθυρο θαρθή να σταματήση.
Μύρα κι’ ανταύγειες αστεριών κι’ αύρες θ’ ανακατέψη
με το μεγάλο κάλεσμα που θ’ αποπνέη η Φύση,
με την καρδιά σου που η σιωπή δε θα την προστατέψη.

"Sail away" (Madrugada)

2011-06-24T08:54:00.002+03:00

All I see is my newfound friend
And all the things she grants me
Freedom is not among those things
And freedom is by no means free

Well, this is where it all begins
Begins to stretch and part
If we were to be changing things
I wouldn't know where to start

I just want to sail away
From it all
Freedom is impossible
This I know

I can't find it in no bedroom
Or wherever it is I run and hide
And I never did find it
By anyone's side

Well this is where it all begins
The night pulled tight around me
Now that I have found this big love
I'm sometimes dwarfed in its company
I become aware of all the air that I displace
I was just the smallest of nations
The next day I go on lightly
And limitless within my limitations

I just want to sail away
From it all
Freedom is impossible
This I know

I can't find it in no bedroom
Or wherever it is I run and hide
No, I never did find it
By anyone's side

I just want to sail away
From it all
Freedom is impossible
This I
This I know

I can't find it in no bedroom
Or wherever it is I run and hide
And I never did find it
By anyone's side
Anyone's side

"ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ" (Αντώνης Σαμαράκης)

2011-06-22T12:43:00.000+03:00

"Η θα διαλέξεις τη σιωπή για να μη χάσεις τη βολή σου, την ησυχία σου, ή θα αντιδράσεις, θα αντισταθείς, θα αγωνιστείς σε όλα αυτά τα αποτρόπαια, τα εφιαλτικά που γίνονται για σένα, υποτίθεται, αλλά χωρίς εσένα.

– Θα μιλήσω. Η σιωπή είναι φυγή, λιποταξία.

– Καλά πάμε. Η σιωπή, η αδιαφορία, η απάθεια αντίκρυ στη θέα του κόσμου μας δεν ταιριάζει σ’ ένα παιδί, σ’έναν νέο όπως εσύ.

– Θα διαλέξω την ελευθερία να πω όχι, αρνούμαι θα πω σ’ αυτήν την απάνθρωπη ανθρωπότητα!"

"Περσεφόνη - Επιστημονική Πραγματικότητα - Ηλιακή Φύση"

2011-06-22T12:36:00.000+03:00

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Λοιπόν στην νέα εποχή μας περιμένει μια νέα έκπληξη
Ταύτιση του πολιτισμού με την τεχνολογική εξέλιξη.
Μονόφθαλμη η ανθρωπότητα βαδίζει στον νέο αιώνα
Χτίζοντας κτίρια υβριστικά ψηλά, την νέα Βαβυλώνα.

Το ανθρώπινο σώμα θα υποστεί εξευτελιστική τυποποίηση
Λογισμικά θα πλάθουν ανθρώπους «καθ’ εικόνα και ομοίωση»
Ικανούς για επιβίωση, παρά την χημική αλλοτρίωση
Και μόλυνση που δεν δέχεται αποτοξίνωση.

Πλήθος οι χημικές εισβολές, σε ακτές και πηγές
Προκαλούν οικολογικές αλλαγές.
Προετοιμάζουν τον οργανισμό για μη οργανικές
Μεταλλαγμένες τροφές με γενετικές επιρροές για

φυτείες ανθρώπων που ευδοκιμούν στα αστικά κέντρα,
δίχως χώμα και δέντρα, μόνο με ηλεκτρικό ρεύμα.
Σε ένα δάσος από κεραίες με αναμεταδότες στα κομβικά σημεία
Συχνότητες υποκαθιστούν την ανθρώπινη επικοινωνία.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

Α-Ε-ροπλάνα που πάνω τους δε φέρουν αναγνωριστικά
μας ψεκάζουν απο ψηλά με χημικά συστημάτικα.
Φθόριο και χλώριο, σε πολύ μεγάλα ποσοστα
εντοπίζονται μέσα στα ποσιμά μάς ύδατα. Σωστά;

Τεχνητά δημιουργημένοι ιοί και βακτήρια,
συχνά πυκνά "ξεφεύγουνε" μεσα απο τα εργαστήρια.
Σκόπιμα γεμάτη η αγορά με μεταλλαγμένα τρόφιμα
κάποιοι θέλουν να αλλοιώσουν το γενετικό μας κώδικα.

Παρεμβαίνουνε στα κλιματολογικά φαινόμενα
Ψιονικές δυνάμεις εναντίον μας κι όπλα αθόρυβα.
Μας κρατάνε μακριά απο την ελεύθερη ενέργεια
κι όλο εντείνεται το ηλεκτρονικό φακέλωμα.

Μας βομβαρδίζουνε με υποσυνείδητα μηνύματα
υπνώτικες υποβολές, ναρκωτικά και μικροκύματα.
Ακόμα βιοτσίπ ενέσιμα κι εγκεφαλικά εμφυτεύματα..
Παρόλαυτα!! δεν μπορούνε να μας κάνουνε τίποτα!!

γιατί:

Όλος ο κόσμος σου.. Βρίσκεται εμπρός σου.
Και κάθε λάθος του.. Είναι δικό σου.
Όλος ο κόσμος σου.. Βρισκεταί εμπρός σου.
Είναι στο χέρι σου.. Κάντον δικό σου!!

αφιερωμένο σε όλους όσους κοιμούνται ακόμα...
Ξυπνάτεεεεεεεεεεε.. Πεθαίνω ρε!!!!!

Πηγή: ΣΤΙΧΟ...ΒΟΛΗ

Η διαθήκη μου [ή] “Αντισταθείτε” (Μιχάλης Κατσαρός)

2011-06-21T20:08:00.000+03:00

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες
ατέλειωτες τις παρελάσεις
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.

Μη-Aγανακτισμένοι πολίτες “Αγανακτήστε!”

2011-06-21T19:56:00.000+03:00

Αποσπάσματα από το (επίκαιρο!) βιβλίο του Stephane Hessel “Αγανακτήστε!”

«Τολμούν να μας λένε ότι το κράτος δεν μπορεί να πληρώσει το κόστος αυτών των κοινωνικών μέτρων. Αλλά πώς συμβαίνει να του λείπουν σήμερα τα χρήματα για να διατηρήσει και να προεκτείνει τις κοινωνικές κατακτήσεις, εφόσον η παραγωγή πλούτου έχει αυξηθεί σημαντικά από την εποχή της Απελευθέρωσης; Όταν θεσπίστηκαν τα κοινωνικά μέτρα, η Ευρώπη ήταν κατεστραμμένη από τον πόλεμο…. Το κράτος δεν πληρώνει διότι η εξουσία του χρήματος, την οποία πολέμησε η Αντίσταση, δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη, αυθάδης, εγωιστική όσο σήμερα. Η εξουσία του χρήματος έχει υπηρέτες σε όλες τις βαθμίδες και τις σφαίρες του κράτους. Οι τράπεζες, που στο μεταξύ ιδιωτικοποιήθηκαν, ανησυχούν για τα μερίσματά τους και για τους μισθούς των υψηλόβαθμων στελεχών τους, αλλά δεν ενδιαφέρονται για το γενικό συμφέρον. Το χάσμα μεταξύ των πολύ πλουσίων και των πολύ φτωχών δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερο. Και η κούρσα του χρήματος και του ανταγωνισμού δεν ενθαρρυνόταν ποτέ με τέτοια ένταση» [σελ. 16 όλη - 17 παρ.1]

«Είναι αλήθεια ότι οι αιτίες της αγανάκτησης εμφανίζονται σήμερα λιγότερο σαφείς. Ο κόσμος είναι πιο περίπλοκος. Ποιος διοικεί, ποιος αποφασίζει; Δεν είναι πάντα εύκολο να διακρίνει κανείς ανάμεσα σε τόσα ρεύματα που μας κυβερνούν. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια ελίτ, τις ενέργειες της οποίας γνωρίζουμε και κατανοούμε. Είναι ένας μεγάλος κόσμος με πολλές αλληλεξαρτήσεις και αλληλεπιδράσεις. Ζούμε μέσα σε αλλεπάλληλες διασυνδέσεις: κάτι πρωτοφανές στην ιστορία» [σελ. 24 α’ μισό]

«Η βία είναι το λυπηρό αποτέλεσμα της απελπισίας και της αγανάκτησης για απαράδεκτες καταστάσεις. Μπορούμε να πούμε ότι η τρομοκρατία είναι εκδήλωση οργής και απόγνωσης. Η απόγνωση είναι αρνητικός όρος. Μας χρειάζεται γνώση, όχι απόγνωση, ελπίδα όχι απελπισία» [σελ. 33-34]

«“Ανέκαθεν η ελπίδα ήταν κυρίαρχη δύναμη των επαναστάσεων και των εξεγέρσεων… Νιώθω πως η αντίληψή μου για το μέλλον είναι ακόμη η ελπίδα” [Σαρτρ]. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η βία γυρίζει την πλάτη στην ελπίδα. Πρέπει λοιπόν να προτιμήσουμε την ελπίδα, την προσδοκία και την απαίτηση της μη βίας. Είναι ο δρόμος που πρέπει να μάθουμε να επιλέγουμε. Τόσο από την πλευρά των καταπιεστών όσο και των καταπιεσμένων, πρέπει να φτάσουμε σε μια διαπραγμάτευση ώστε να εξαλειφθεί η καταπίεση. Η εξάλειψη της καταπίεσης θα οδηγήσει στην εξάλειψη της τρομοκρατίας. Γι’ αυτό δεν πρέπει να αφήσουμε να συσσωρευτεί το μίσος. Το μήνυμα του Νέλσον Μαντέλα και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είναι πάντα επίκαιρο σε έναν κόσμο που ξεπέρασε τη σύγκρουση των ιδεολογιών και τον κατακτητικό ολοκληρωτισμό» [σελ. 37 όλη]

«Δημιουργία σημαίνει αντίσταση. Αντίσταση σημαίνει δημιουργία» [σελ. 43 τέλος]

Πηγή: http://eaglestefanos.blogspot.com/2011/06/blog-post.html

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΙ!!!

2011-06-17T01:27:00.000+03:00

Στίχοι: Νίκος Σαλαβάτης
Μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλιας
Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Γκαϊφύλιας & Μιλτιάδης Πασχαλίδης ( Ντουέτο )

Σ' ένα κόσμο με σειρήνες,

στους πολλούς δίχως ευθύνες

και σε όσους δίχως μνήμες

μου μιλούν για τα παιδιά,

αντιστέκομαι.

Σ' όλους που τα ξέρουν όλα,

και σ' αυτούς που θέλουν τώρα

όλα αυτά που ούτε οι ίδιοι ονειρεύτηκαν,

αντιστέκομαι.

Σε ατάλαντους κριτές,

άγνωστης μάχης μαχητές

που δεν πολέμησαν ποτέ,
αντιστέκομαι.

Στους άλλους,

που μιλούν πάντα για άλλους,

που δε βλέπουνε μπροστά τους
καθισμένοι στη σκιά τους,

αντιστέκομαι.

Στους φίλους,

που δεν ξέρουν τι είναι φίλος,

που οι πόνοι όταν σε σφίγγουν
ψάχνουν πόρτα για να φύγουν,

αντιστέκομαι.

Αντιστέκομαι στη βία,

που τη βάφτισαν αγία

και σε όσους έχουν μάθει

ν' ασελγούν στην ιστορία,

αντιστέκομαι.

Σε εραστές της εξουσίας,

(σπέρματα άνευ ουσίας),

σε γραφειοτρομοκράτες
δίχως ίχνος φαντασίας,

αντιστέκομαι.

Στους βλάκες,

τους κρετίνους, τους μαλάκες,

που παντού με ξένες πλάτες
μας ξεσκίζουνε,

αντιστέκομαι.

Στους φίλους,

που δεν ξέρουν τι είναι φίλος,

που οι πόνοι όταν σε σφίγγουν
ψάχνουν πόρτα για να φύγουν,

αντιστέκομαι.

Μα μένω σ' ένα χώμα

ποτισμένο μ' αίμα,

και κόκκαλα σπαρμένο

αυτών που εμπιστεύομαι.

Εμπιστεύομαι τον ήλιο,

τη σελήνη και το φίλο

που ονειρεύεται,

εμπιστεύομαι.

Τα παιδιά

που όταν δακρύζουν

σ' αγκαλιές που παν ν' ανθίσουν

τις ποτίζουν με φιλιά,

εμπιστεύομαι.

"Αυτός ο καταιγισμός αισθημάτων"

2011-06-16T00:15:00.000+03:00

Αυτός ο καταιγισμός
αισθημάτων
σε βρίσκει πάντα
απροετοίμαστη
σαν την ξαφνική βροχή
στη μέση του δρόμου.
Δεν έχεις παρά ν' ακολουθήσεις
το ένστικτο και ν' αφεθείς
αψηφώντας τις εκλογικεύσεις
των άλλων.
'Ετσι κι αλλιώς από χρόνια
ανάμεσα σε ασύμμετρους έρωτες
ισορροπείς
ψιθυρίζοντας πάντα
απαγορευμένα ονόματα.

Πάμπλο Νερούδα - Το γέλιο σου (tu risa)

2011-06-14T01:40:00.000+03:00

"ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ" Τίτος Πατρίκιος

2011-06-14T01:19:00.000+03:00

Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω
χωρίς ν’ αγγίζω ούτε μια σκιά απ’ το βήμα σου
χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα 'θελες να μείνω;
Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.
Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματά μου
όταν ανασκευάζω το χαμόγελό σου
όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα
μη με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια.
Δεν την αντέχω αυτή τη μάταια ελπίδα
να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη
μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή.

Να ονειρεύομαι, Δημήτρης Λάγιος, Γιώργος Νταλάρας

2011-06-13T10:44:00.000+03:00

"ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ"

2011-06-13T02:22:00.000+03:00

Νιώθω πως τα πάντα γύρω μου αλλάζουν κι εγώ απλά είμαι θεατής, απομονωμένος από το υπόλοιπο κοινό, που απλά βλέπει, χωρίς να μπορεί να αλλάξει τη ρουτίνα της ιστορίας...

Και τότε είναι που έρχονται εκείνες οι ώρες οι παράξενες, που δεν ξέρω τι ακριβώς πρέπει να κάνω...

Που όλο προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μία λογική σειρά, μα όμως εκείνες, ανυπάκουες και άτακτες, γυρνούν γύρω γύρω, στροβιλίζουν στο μυαλό μου και με μπερδεύουν ακόμα περισσότερο...

Κι όλο αυτό μου το προκάλεσαν οι αλλαγές... Οι αλλαγές αυτές, οι απροειδοποίητες, εμφανίζονται και μου προκαλούν ένα αίσθημα τρόμου. Γιατί, έτσι, απλά αλλάζουν τα πιστεύω και οι αξίες μας. Γιατί έτσι απλά θα χαθούν όλα μια μέρα.
Και κάπου εκεί, μέσα στη μοναξιά εμφανίζεται μια ελπίδα... Ένα όνειρο... Και τότε είναι που αρχίζω να ξεχνιέμαι. Αφήνομαι στη μαγεία της στιγμής, φτιάχνω στο μυαλό μου εικόνες, ιστορίες, ψεύτικες...

Φτιάχνω έναν όμορφο κόσμο, σχεδόν ιδανικό... ονειρεύομαι...ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ...
Και είναι τόσο όμορφα τα όνειρα που κάνω, βλέπω αγάπη, ανιδιοτέλεια...

Σβήνω του κόσμου αυτού, τα άσχημα που με βαραίνουν...

Διαγράφω όλους εκείνους τους ανθρώπους, τους άδειους, που τίποτα δεν θέλουν να μοιραστούν, να χαρίσουν...Που βουλιάζουν στη μιζέρια τους, και που θέλουν κι εσένα εκεί, μέσα βαθιά να χώσουν...

Όλους αυτούς τους αντικαθιστώ με ανθρώπους χαρούμενους, που δεν χρειάζεται να ικετέψω για την καλημέρα τους, που απλόχερα μου ανταποδίδουν το χαμόγελο που κι εγώ η ίδια τους προσφέρω, που δέχονται να με βοηθήσουν, είτε μικρό είτε μεγάλο είναι αυτό που χρειάζομαι...

Κι όλοι αυτοί, εντελώς τυχαία, και συμπτωματικά, είναι άνθρωποι, που ονειρεύονται, που διεκδικούν, που δεν φοβούνται να τολμήσουν, που παλεύουν για όλα αυτά που τους κάνουν χαρούμενους...

γι' αυτό.. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

(άγνωστης στο διαδίκτυο)

"Γράμμα στον παππού και τη γιαγιά από έναν Ελληνοψευτόμαγκα"

2011-06-11T19:51:00.000+03:00

(Του Γιάννη Ζουγανέλη)

Παππού και γιαγιά σας ευχαριστούμε που μας αναστήσατε.

Σας ευχαριστούμε για την Ελλάδα που μας παραδώσατε.

Τη λαϊκή σοφία σας. Τη νοικυροσύνη και την οικονομία σας.

Τα παραμύθια και τα νανουρίσματα.

Τις γιορτές, τα δώρα, τα χαρτζιλίκια.

Τα δημοτικά τραγούδια. Τις καντάδες. Τα ρεμπέτικα. Τα σμυρνέικα.

Τις Αναστάσεις και την υπομονή.

Σας ευχαριστούμε που πολεμήσατε το ’12 και το ’40.

Που δουλέψατε, που εργαστήκατε, που παράξατε έργο για να υπάρξουμε.

Που μας μαγειρεύατε και τρώγαμε, που μυρίζαμε τις ομορφιές σας.

Που αρρωσταίναμε και μας θεραπεύατε.

Που μας είχατε έγνοια και μας ευχόσασταν για τα όνειρα, τις ελπίδες και το μέλλον.

Που κόψατε χρόνια από εσάς και μας τα δώσατε για να ζήσουμε, να χαρούμε, να αναπνεύσουμε τον αέρα σας, την καλοσύνη σας, την αθωότητά σας και το αγνάντεμα.

Που κληρονομήσαμε τον πολιτισμό σας. Τους ποιητές, τους ζωγράφους, τους γλύπτες και τις ψυχικές ανατάσεις.

Παππού και γιαγιά συγγνώμη που δεν τ’ αξίζαμε.

Συγγνώμη που δεν τα υπερασπιστήκαμε.

Συγγνώμη που σας προδώσαμε, που σας αρνηθήκαμε, σας φτωχύναμε.

Μας τα δώσατε όλα και τα κατασπαράξαμε. Τα καταπατήσαμε, τα μπαζώσαμε, τα σαβουρώσαμε.

Χάσαμε το δάκρυ από τα μάτια και η σκέψη είναι στείρα.

Αναστάσεις θα γίνουν με την επαναφορά των αξιών σας.

Πολλές Αναστάσεις. Για να πάρει χαμπάρι η μία την άλλη και δημιουργηθεί ξανά το φως, να ξαναγεννηθεί το φως, να αναπτύσσεται, να ζεσταίνει τις καρδιές για να χτυπούν σε ανθρώπους και όχι σε ανθρωποειδή.

Συγγνώμη που επιλέξαμε την ψευτοδημοκρατία να σας υπερασπιστεί. Και σας έκλεψε. Σας έγραψε… στην γραφειοκρατεία που εμπνεύστηκε. Σας φακέλωσε και σας ασφάλισε για να την πληρώσετε.

Για να σας τα πάρει… Να τα φάει και να σας απασφαλίσει.

Δώσατε μάχες και σας θεωρεί απόμαχους.

Σας έβαλε στο περιθώριο. Καθημερινά σας πουλάει και δεν σας αγοράζει κανείς.

Σας αφαίρεσε το λόγο, σας μούγγωσε, σας προσέβαλε. Σας αγνόησε.

Συγγνώμη γιατί δεν μορφωθήκαμε για να σας αντιληφθούμε, αλλά γίναμε μορφώματα για να σας βουλιάξουμε στη δικιά μας μπόχα.

Δεν ξέρουμε τι είναι πατρίδα, ποια είναι πατρίδα, από πού ήρθε η πατρίδα, γιατί είναι πατρίδα και ποιοι είναι πατρίδα.

Τι είναι μέλλον, τι συνέβη στο παρελθόν, σε ένα παρόν που καταστρέφουμε.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ λοιπόν στις συνειδήσεις, που καθορίζονται από καινούργιες ιδέες και όχι αναμασήματα από μυρικαστικίζοντες ψευτοπολιτικούς.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ στον αδικημένο.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ στην επαναστατική σκέψη, που άμα γίνει έκφραση δημιουργεί σεισμικές δονήσεις στο αθεμελίωτο κατεστημένο και άμα γίνει πράξη, πέφτουν τα τείχη που προστατεύουν κλέφτες – ψεύτες –καταπατητές, γουρουνόμορφα ανθρωποειδή, τέρατα της ξενόφερτης εξουσίας, που προστατεύουν στημένη, κλεμμένη περιουσία.

Από ξεπουλήματα που θεσπίστηκαν με νόμους με την ανοχή της δικαιοσύνης, που είναι προστατευμένη και θεσμοθετημένη από ατομιστές – φασίστες – αγνώμονες, χωρίς μνήμη και χωρίς αισθήματα, ξύλινους, αντι-ερωτικούς πολιτικάντες.

Μισθοφόρους της καταστροφής της καθημερινότητάς μας.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ συμβιβασμένοι συμπατριώτες, παρακολουθητές, υποταγμένοι στην ανυπαρξία, ρουσφετοζητιάνοι, που δώσατε αξία στους θωρακισμένους μερσεντοπολιτικάντηδες, που κάνουν με ιδεολογία τη μόστρα και το μπραβιλίκι.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ στην ανθρώπινη εικόνα και μορφή και όχι στην άμορφη εικόνα της τηλεόρασης που αντανακλά το ψέμα, το κουτσομπολιό, το εμπόριο του πόνου, την ισχυροποίηση των χωρίς ρώμη πνευμάτων και στη συνείδηση των χαλασμένων μυαλών.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ στις μνήμες, που μας επαναφέρουν στη σοφία, την αλληλεγγύη, τη συμπαράσταση, την αποδοχή της διαφορετικότητας.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ σε κάθε τι καινούργιο που ζει για να προσφέρει, να αλλάζει, να προοδεύει, να αγαπά.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ στον εχθρό της πραγματικότητας, που είναι η αλήθεια και το φως.

Που η πραγματικότητα την αγνοεί για να χορεύει πάνω στον τάφο της, που συνεχώς τον αναστηλώνει, μην τυχόν και βγει αυτό το φως για να μην χρειάζονται Αναστάσεις.

Και έτσι οι άνθρωποι θα κοιτούν ψηλά και δεν θα ξεχνούν τα χαμηλά.

Γιατί εκεί ψηλά είναι ο ελληνικός ήλιος, που φωτίζει και πάντα υπολογίζει τα χαμηλά και όποιος τον υπερβεί, καίγεται.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ψευτόμαγκες!

Τα 7 θαυματα του κοσμου!!!

2011-06-11T09:55:00.002+03:00

ΟΙ ...ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

2011-06-03T16:45:00.000+03:00

Ποιοι είναι επιτέλους αυτοί οι αγανακτισμένοι; Γιατί εξαγριώθηκαν; Ποιος τους οργανώνει; Τι διάολο γυρεύουν; Θα σας απαντήσω με ένα σχόλιο ακροατή που άκουσα στο ραδιόφωνο σε εκπομπή ξημερώματα. «Δεν είναι τα παιδιά σας. Δεν είναι ο σύζυγος ή σύζυγός σας. Δεν είναι οι γονείς σας και τ’ αδέρφια σας. Ούτε οι παππούδες σας. Ούτε καν οι φίλοι σας. Είναι κάποιοι από το βυθό μπικίνι, τη θάλασσα που ζει ο Μπομπ Σφουγγαράκης».

Το κακό για σας όμως είναι ότι είναι ένα, Έλληνες και εξαγριωμένοι. Τώρα που ήρθε η ώρα να γίνει η ανατροπή των κομματόσκυλων που αλυχτάνε παντού. Δεν απειλούν τη δημοκρατία οι Έλληνες συμπολίτες. Τη δημοκρατία – τυραννία σας απειλούν. Ή μάλλον δεν την απειλούν, θα την αφανίσουν στα βάθη της ελληνικής ιστορίας. Μπορεί να αλώσατε την πατρίδα οικονομικά, την παιδεία δεν προλάβατε να την βιάσετε εντελώς. Είναι τεράστια η ελληνική παιδεία να την ακουμπήσουν οι μικροί.
Σας βλέπει να γυρνάτε ακόμη με Lexus σα να μη συμβαίνει τίποτα. Ανέγγιχτος ο μισθός σας όπως κι αυτός των υπαλλήλων της βουλής. Κι αυτός παλεύει καθημερινά να τα φέρει βόλτα με 500 και 600 ευρώ το μήνα, που του φεύγουν με το που τ’ ακουμπάει στο χέρι. Σας βλέπει να έχετε καλέσει όλη την αστυνομία της Ελλάδας να σας φυλάει κι ο πολίτης δεν προστατεύεται. Καθημερινά φεύγει κι από ένας συμπατριώτης για λίγα ευρώ στη δουλειά του. Στις Λιβανάτες οι κλέφτες έφυγαν και επέστρεψαν ξανά μετά από δύο ώρες!
Απολογούνται στα κανάλια. Ο ένας δίνει τον άλλο για να σώσει το τομάρι του. Έχουν θράσος και δικάζουν αυτοί. Η μειοψηφία των καθεστωτικών! Είναι δεν είναι πλέον το 30%. Εσείς δε μαζέψατε τη μισή Ελλάδα στην Αθήνα να δουλεύει για να αγοράζει τα προϊόντα των αφεντικών σας; Οι πόρτες απ’ τα κλουβιά άνοιξαν όμως. Δεν προλάβατε να πιάσετε το λαό στην πείνα και την εξαθλίωση. Είδε καθαρά και τα μέτρα δεν θα περάσουν. Είδε πως πάει το διαίρει και βασίλευε. Ένας υπουργός, 10 βουλευτές, στρατοί ολόκληροι από πίσω, τρώνε από τον σπόνσορα όλοι μαζί και γελάνε στην πλάτη του Έλληνα.
Δεν σας βλέπει ότι εκβιάζετε; Εκβιάσατε για συναίνεση, τάχα για την πέμπτη δόση και όταν αυτή δεν επετεύχθη όλα κύλησαν φυσιολογικά. Καλείτε με τις δηλώσεις σας τον κόσμο συνεχώς να σηκώνει τα χρήματά του απ’ τις τράπεζες. Το παίζετε αντιμνημονιακοί και δεν ζητάτε κατάργηση και δικαστήριο, αλλά αναδιαπραγμάτευση. Άλλοι αλλάζουν άποψη κάθε 8ωρο. Σαν αντιβίωση ένα πράμα. Άλλοι βολεμένοι με τα ποσοστά τους κοιμούουουνται… Άλλη το παίζει σωτήρας με νοικοκυριό Ζήμενς.
Σας σιχάθηκε ο κόσμος και θέλει αλλαγή. Θέλει αλλαγή, δικαιοσύνη, ισότητα. Είστε μια τρίχα που θα… την παίρνει ο αέρας όταν ανοίγει σε σας η σελίδα της ελληνικής ιστορίας. Υποδουλωθήκατε για τα φράγκα… Αυτό το λαό που αγκάλιαζε προεκλογικά, τώρα τον βλέπει από αέρος. Όχι, έχει την αντίθετη φορά από τον Παλαιοκώστα. Αυτός ο σημερινός πρωθυπουργός ξεπέρασε και τον Δεληγιάννη στο ψέμα. Σε ποια δημοκρατία κυκλοφορείς με αστυνομία και δεν λογοδοτείς στους πολίτες γι’ αυτό που τους έκανες;
Η τοκο…γλειφική περηφάνια σας γυρνάει στα σοκάκια με τα ΜΑΤ τριγύρω και ψελλίζετε περί δημοκρατίας. Σε ποιον τα λέτε αυτά, σ’ αυτόν που έβαλε πλάτη όσο μπόρεσε ένα χρόνο για την πατρίδα; Ποιοι και που τα λέτε αυτά; Σ’ αυτούς που πληρώνατε τόσα χρόνια να παπαγαλίζουν υπέρ σας; Εσείς που καταπατήσατε το Σύνταγμα για να καλύψετε τις ρεμούλες σας; Ένα βρωμόσογο απομείνατε που ταΐζει ο ένας τον άλλο για να υπάρχετε. Σύντομα τα δικαστήρια δεν θα δικάζουν μονάχα τορναδόρους. Ήδη ο λαός άρχισε να δικάζει. Κι ο ελληνικός λαός ξέρετε ιστορικά πως δικάζει…
Μη φοβάστε. Ειρηνικά θα γίνουν όλα. Απλά σας ταρακουνάει ο Έλληνας ακόμη, ίσα να σας σπάσει το τακούνι στο χωματόδρομο. Να νιώσετε πως πάει ο αγρότης στα χωράφια. Σας πετάει φραπέ, δεν δέχεστε σφαίρα όπως αυτός καθημερινά στην εργασία του. «Κλέφτες – κλέφτες» σας φωνάζει ο λαός που του κομματιάστε την ελπίδα στην πατρίδα του. Οικογενειάρχες με παιδιά, άνεργοι, συνταξιούχοι διαμηνύουν το πολιτικό σας τέλος. Νέα παιδιά που δυσκολεύονται να ζήσουν το ένα τους παιδί και σκέφτονται να κάνουν δεύτερο. Σας σιχάθηκε!
Οι νέες δυνάμεις θα γεννιούνται στις λαϊκές συνελεύσεις της δημοκρατίας. Νέες Αμφικτυονίες ξεπετιούνται σε κάθε πλατεία που βροντοφωνάζουν οι Έλληνες το ΜΑΖΙ. Ευτυχώς εσείς τους ενώσατε. Κατάλαβαν ότι δεν θα ‘πρεπε να μην είναι μονιασμένοι για πάρτη σας. Ο λαός μας γράφει ιστορία. Το μέλλον δεν έχει τα αποκόμματά σας. Τέλος το πάρτι! Δεν έχει εργατοπατέρες. Ο λαός για το λαό! Μπορείτε να είστε μαζί του έστω και τώρα ή ακόμη θα πιπιλάτε ό,τι σας λένε οι τοκογλύφοι τραπεζίτες, που μόνο αυτούς συναντάτε το τελευταίο διάστημα;

Πηγή: http://pallerios.blogspot.com/2011/06/blog-post_03.html

ΨΗΦΙΣΜΑ ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΠΑΡΚΟΥ ΣΤΗ ΛΑΜΙΑ (31/5/2011)

2011-06-03T16:33:00.000+03:00

Εμείς οι αγανακτισμένοι πολίτες της Λαμίας, άνεργοι, φοιτητές, έμποροι, μικροεπιχειρηματίες, ελεύθεροι επαγγελματίες, αγρότες, εργαζόμενοι, νεολαίοι και συνταξιούχοι, βρισκόμαστε εδώ αυθόρμητα και αγωνιζόμαστε ειρηνικά. Ονειρευόμαστε να ενώσουμε το λαό και διεκδικούμε η φωνή του να γίνει η πολιτική της χώρας μας.

Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για μας, χωρίς εμάς. Γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματά μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς. Καλούμε όλους τους πολίτες στην πλατεία Πάρκου και όλη την κοινωνία να γεμίσει τις πλατείες, και να πάρει τη ζωή στα χέρια της. Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα μας τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους που θα απεργήσουν την επόμενη περίοδο να καταλήγουν και να παραμένουν στην πλατεία Πάρκου. Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ και μας εκμεταλλεύονται: Κυβερνήσεις, τρόικα, τράπεζες, μνημόνια. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας.

Καταγγέλλουμε τη δανειακή σύμβαση της υποτέλειας ως αντισυνταγματική και παράνομη. Δεν την σεβόμαστε, δεν την αποδεχόμαστε! Καταγγέλλουμε το κόμμα που την έφερε, τα κόμματα που την υπερψήφισαν και τα κόμματα που δεν εξάντλησαν όλα τα περιθώρια ώστε να μην ψηφιστεί. Δηλώνουμε ότι είμαστε ενάντια σε όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα που διαχρονικά μόλυναν τη νεολαία στα Πανεπιστήμια με τις δικές τους φοιτητικές παρατάξεις, όπως και τα συνδικάτα στα οποία δίνουν εντολές να δρουν ενάντια στους εργαζόμενους. Καταγγέλλουμε τον φασισμό, τον εθνικισμό και τον λαϊκισμό, όπως και την κρατική καταστολή και δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας στους μετανάστες.

Ζητάμε την παραδειγματική τιμωρία όσων βουλευτών καταπάτησαν το ελληνικό Σύνταγμα και ψήφισαν το παράνομο μνημόνιο, και όσων το στήριξαν και εξακολουθούν να το στηρίζουν, από ειδικά δικαστήρια. Ζητάμε άρση της βουλευτικής τους ασυλίας και κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, ώστε να διωχθούν ποινικά όσοι προκύπτουν εις βάρος τους στοιχεία αναδρομικά. Να ελεγχθούν τα περιουσιακά στοιχεία όλων των πολιτικών της μεταπολίτευσης, δήμευση των περιουσιών των υπαιτίων πολιτικών για τη σημερινή μας κατάσταση, και αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου.

Ζητάμε κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης. Άμεση σύσταση ανεξάρτητης επιτροπής για τη διερεύνηση του δημοσιονομικού χρέους και εξουσιοδότηση αυτής για πρόσβαση σε όλα τα στοιχεία. Αποκήρυξη του χρέους ή μέρους αυτού ως "απεχθές". Άμεση έξοδο – απομάκρυνση της χώρας μας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την τρόικα. Ζητάμε οι πολίτες να μπορούν να συγκεντρώνουν έναν συγκεκριμένο αριθμό υπογραφών για να γίνεται δημοψήφισμα. Ριζική αλλαγή του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος που μας οδήγησε ως εδώ, σημαντικές αλλαγές – μορφές άμεσης δημοκρατίας.

Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας σε όλους τους συναγωνιστές.

ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!

Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!

Πηγή: http://aganaktismenoistilamia.blogspot.com

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΛΑΜΙΑ!

2011-05-25T15:27:00.001+03:00

Δηλώνουμε ειρηνικά την αγανάκτησή μας κατά της κρίσης. Κατά όλων αυτών που μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο. Αυθόρμητα, χωρίς κόμματα, ομάδες και ιδεολογίες. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΑΡΚΟΥ ΣΤΗ ΛΑΜΙΑ ΣΤΙΣ 6 Μ.Μ. ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΝΟΥΜΕ! .http://www.facebook.com/event.php?eid=122404917841885

"Η Περιφραστική Πέτρα" - ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

2011-05-19T13:56:00.000+03:00

Μίλα .
Πες κάτι, οτιδήποτε.
Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.
Διάλεξε έστω κάποια λέξη,
που να σε δένει πιο σφιχτά
με την αοριστία.
Πες:
«άδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πες:
«θα δούμε»,
«αστάθμητο»,
«βάρος».
Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται
μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη φωνή σου.
Μίλα.
Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Εκεί που τελειώνουμε εμείς
Αρχίζει η θάλασσα.
Πες κάτι.
Πες «κύμα», που δεν στέκεται.
Πες «βάρκα», που βουλιάζει
αν την παραφορτώσεις με προθέσεις.
Πες «στιγμή»,
που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται,
μην τη σώζεις,
πες,
«δεν άκουσα».
Μίλα.
Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,
έχουν τους ανταγωνισμούς:
αν κάποια απ αυτές σε αιχμαλωτίσει,
σ' ελευθερώνει άλλη.
Τράβα μία λέξη απ΄ τη νύχτα
στην τύχη.
Ολόκληρη νύχτα στην τύχη.
Μη λες «ολόκληρη»,
πες «ελάχιστη»,
που σ αφήνει να φύγεις.
Ελάχιστη
αίσθηση,
λύπη
ολόκληρη
δική μου.
Ολόκληρη νύχτα.
Μίλα.
Πες «αστέρι», που σβήνει.
Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.
Πες «πέτρα»,
που είναι άσπαστη λέξη.
Έτσι, ίσα - ίσα
να βάλω έναν τίτλο
σ αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια.

Φεύγα - Φωτεινή Δάρρα HD

2011-05-14T00:10:00.000+03:00

"Φεύγα"

2011-05-14T00:07:00.000+03:00

Μια νύχτα σαν κι αυτή
μέσα στην υγρή σιωπή
ξεγλυστρώ τη μικρή μου αμαρτία
να συναντήσω, να συναντήσω

Στης νύχτας τη σκιά
και στην αγκαλιά παλιάς
ηδονής σκοτεινής και πλανεύτρας
κρύβομαι πάλι, κρύβομαι πάλι

Φεύγα

Πως βρέθηκα εδώ
ποιο ακολουθώ κρυφό
της ψυχής σκοτεινό μονοπάτι
πως να γυρίσω, πως να γυρίσω

Στης φυγής μου το κορμί
ανασαίνω
απ'του χθες τη φυλακή
ξεμακραίνω

Φεύγα

Πως βρέθηκα εδώ
και ακροβατώ γυμνή
στη σκηνή δίχως μάσκα και λόγια
πως να ξεφύγω, πως να ξεφύγω

Φεύγα

"Φωτογραφία 1948" Κική Δημουλά

2011-05-11T13:14:00.000+03:00

Κρατώ λουλούδι μάλλον.
Παράξενο.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασε κήπος κάποτε.

Στο άλλο χέρι
κρατώ πέτρα.
Με χάρη και έπαρση.
Υπόνοια καμιά
ό,τι προειδοποιούμαι γι’ αλλοιώσεις,
προγεύομαι άμυνες.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασε άγνοια κάποτε.

Χαμογελώ.
Η καμπύλη του χαμόγελου,
το κοίλο αυτής της διαθέσεως,
μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,
έτοιμο.
Φαίνετ’ άπ’ τη ζωή μου
πέρασε στόχος κάποτε.
Και προδιάθεση νίκης.

Το βλέμμα βυθισμένο στο προπατορικό αμάρτημα:
τον απαγορευμένο καρπό της προσδοκίας γεύεται.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου πέρασε πίστη κάποτε.

Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.
Φοράει στολή δισταγμού.
Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι
σύντροφος μου ή καταδότης.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασ’ επάρκεια κάποτε.

Συ δε φαίνεσαι.
Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
για να ‘χω σταθεί στην άκρη του
κρατώντας λουλούδι
και χαμογελώντας,
θα πει πως οπού να ‘ναι έρχεσαι.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
ζωή πέρασε κάποτε.

Το δεύτερο ξεκίνημα

2011-05-10T21:21:00.001+03:00

Ακούω τη μουσική του κόσμου,
είναι μαγική κι ατελεύτητη
γιατί είναι η μουσική της καρδιάς.

Στους ήχους της,

τολμώ τις μύχιες αποκαλύψεις μου.

Στους ήχους της,

καμιά προσποίηση, κανείς συμβιβασμός.

Στους ήχους της

μιλώ μια τίμια γλώσσα,

ποθώ ένα ζεστό ανθρώπινο πλησίασμα,

αγαπώ πλατιά κι απροκάλυπτα.

Ξαναρχίζω λοιπόν απ' την αρχή

με αγνότητα και επίγνωση,

βαδίζοντας όλο και πιο κοντά στην καρδιά μου.

Ψάχνω τη χαμένη αρμονία,

την αταλάντευτη ισορροπία,

τη ρωμαλέα αναπνοή της αντίστασης,

ενάντια σε μια απρόσωπη, επίπεδη εποχή.

Ξεκίνημα ανεμόφτερο

- καινούργια αφετηρία -

συναίσθηση οδυνηρής ωρίμανσης.

"ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ" (5)

2011-05-09T23:43:00.000+03:00

V

Διαλυμένο απόγευμα στο τελευταίο
φως. Οι λεύκες οι ψηλές να τρέμουν
και η καρδιά μου.
Κρύος Αρχάγγελος στο σώμα
κι οι αμμουδιές του ξημερώματος τίποτα
πια δεν καθρεφτίζουν.

Σωπαίνω,
για να υφάνω αντιστάσεις, καθώς όλα
ορυμαγδός και φωνασκία μες στο ανίερο
μεθύσι της υπερβολής.

Σωπαίνω,
όταν η μέρα μαζεύει τις εικόνες της
κι η νύχτα κατεβαίνει, σκηνογραφεί το άπειρο
πάνω απ' την αγωνία μου που θάλλει
για το εδώ και το επέκεινα
της σκοτεινής μου ρίζας.

Η σιωπή
ανάταση κυπαρισσένια
εντός μου, που αρχίζει απ' το κουκούλι
και τελειώνει στα φτερά.

Η σιωπή
ένας πλήρης κόσμος σε πύκνωση
μια αυτοεξορία, όμως ζωή
ακαταπαύστως
η πιο αυθεντική, η πιο ανεμπόδιστη
έτσι καθώς σκύβω ν' αφουγκραστώ
τον εαυτό μου.

(Π. Τζ.)

"ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ" (4)

2011-05-09T23:35:00.000+03:00

Καράβι του χαμού

κόβω τις άγκυρες, όταν επιθυμία

ρήγισσα φυσά των αβύσσων τους ανέμους

στ' ανήμπορα πανιά, κι εκείνα

ριγούν από μέθη τρίσβαθη

για το εκεί

το μυθικό εκεί, του οίστρου,

της οδύνης και της ανατροπής,

ούτε τοπίο χρυσαφιού σαν αγκαλιά

ανοικτή ούτε μυχός ευλίμενος, παρά

πέλαγος μελανό κι ωκεανός

της καταιγίδας.

"ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ" (3)

2011-05-06T20:23:00.000+03:00

ΙΙΙ

Οι μέρες μου, σαν παλιωμένο
ρούχο - ο χρόνος ανεπίστρεπτος - κι οι νύχτες
μεταμέλειες ψιθυριστές.

Έφηβες κερασιές
οι μέρες μου, έρχονται με τον ήλιο
με τη βροχή περνούν, με το φιλί
βλασταίνουν κι ύστερα τρεμοσβήνουν
στο ξοδεμένο φως.

Οι μέρες μου, χνούδι
γιορτης ευκολότριφτο ακόμα
συλλαβίζουν τη γλώσσα της αφής.

Σύμπασα η πλάση
οι μέρες μου, σε αίσθηση πρωτόπλαστη
και δίψα ένσαρκη για κείνον που προσπέρασε
αφήνοντας το ίχνος του ζεστό
στα δάκτυλά μου.

Οι μέρες μου, Σισύφεια σταύρωση στον πόθο
της ζωής.

"ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ" (2)

2011-05-05T21:36:00.001+03:00

ΙΙ

Είμαι της πνοής το αποτύπωμα

στο θολωμένο τζάμι, ο απόηχος

της μακρινής σταγόνας

κι η λάμψη της μαζί.

Είμαι της σάρκας στίχος

του αίματος ρυθμός στην προσωδία

της βαθιάς συνομιλίας των ψυχών

και των σωμάτων.

Είμαι φιγούρα τραγική

σε κάποιο μύθο, μια μύχια

προσευχή ή μια βλαστήμια χωρίς ποτέ

της κάθαρσης "τον φόβον

και τον έλεον".

Είμαι ένας άνθρωπος, κλωστή

ονείρου, έτοιμη να κοπεί.

"ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ"

2011-05-02T23:21:00.000+03:00

Είμαι πολλές ψυχές μαζί

- ανήλιαστες ψυχές -

κόσμος διαλυτός ανάμεσα στα ρυάκια

της βροχής, στη σκόνη των διαδρομών

στην τέφρα της Αγάπης.

Είμαι η ξεχασμένη έξαψη στις συντριμμένες

παρειές που ωστόσο αγρυπνά

στο πείσμα του Καιρού απ' τον αντάρτη

πόθο, τον απολέμητο,

γι' αυτό και πάντα ηδονικό

στο ανακάλημά του.

Είμαι πολλές φωνές μαζί

ακόλαστες φωνές που δέρνονται

εντός μου

και ψαχουλευτά, επώδυνα ζητούν

της ελάχιστης ελπίδας τη ρωγμή

να δραπετεύσουν

να γίνουν φως.

(Π.Τζ.)

"Ερωτικό" από τη "Μυθολογία" του Μάνου Χατζηδάκι

2011-04-21T01:10:00.000+03:00

"Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή
Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
Μη φοβηθείς
Και θα με βρείς είτε σαν άστρο
Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
Έιτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τʼ άστρα
Μαζεύονται όλοι οι ποιητές
Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
Και περιμένουν
Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
Να πέσουν μεσʼ στον ύπνο σου
Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
Να σε ξυπνήσουν και να δεις απʼ το παραθυρό σου
Το προσωπό μου φωτεινό
Να σχηματίζει αστερισμό
Να σου χαμογελάει
Και να σου ψιθυρίζει
Καλή νύχτα…”

Τα τέσσερα "θέλω"

2011-04-13T23:00:00.001+03:00

Θέλω έναν άνδρα με το βλέμμα, την όψη, την κίνηση να ξεχειλίζουν από τον πλουτοφόρο λόγο, της ψυχής τον εύχυμο λόγο, όχι το στείρο άκουσμα της επανάληψης, ούτε τον απόηχο φράσεων στερεότυπων μιας ολιγόπνοης συναναστροφής.

Θέλω έναν άνδρα που να μπορεί να μιλάει, να μιλάει αφειδώλευτα για της καρδιάς τα τιμαλφή κατάλοιπα, που να μη διστάζει - επειδή είναι άνδρας και μόνο - να ξετυλίγει διάφανα τα συναισθήματά του με αδείλιαστη φωνή.

Θέλω έναν άνδρα με πραγματικά γενναία πρόθεση για καμιά απόκρυψη, απαλλαγμένο απ' την αρχαία επικάλυψη της αυθεντίας που αναστέλλει με τη σιωπή, της έκφρασης την άγια προσφορά. Έναν άνδρα πρόθυμο να λησμονήσει τους πειθαναγκασμούς θέσεων και συμβάσεων, μοναδικά ικανό να συλλαβίζει ψιθυριστά όλα τα ανυψωτικά για τη γυναίκα, ερωτοτροπώντας πρώτα με τις λέξεις κι ύστερα με την ίδια.

Θέλω έναν άνδρα που να μη καταδέχεται να με παγιδεύει στις νοσογόνες υποθέσεις για το τι αισθάνεται, αλλά που ο ίδιος - ροή νερού καθάριου - ν' αφήνεται στο κείμενο της επιθυμητής ανάγνωσης.

'Εναν άνδρα πολέμιο του ανέκφραστου, που να μη διαχέει την αγωνία της υποψίας για διάψευση, αλλά που η διάθεσή του έναρθρη, στην ευκρίνειά της, όρμος κι απάγγειο χωρίς δίνες.

"Τι τα θες;"

2011-04-12T22:51:00.000+03:00

Όταν δεν μπορείς να πεις αυτό που θες
και τα λόγια σου ζαλίζουν το κεφάλι
Τι τα θες τα παραμύθια, τι τα θες;
Με τα ψέματα δεν παίζουν οι μεγάλοι
κι εσύ παιδί, μικρό παιδί, κι αν θες
δεν είσαι πάλι.

Όταν δεν μπορείς να πεις αυτό που θες
τράβα γρήγορα και βρες τον εαυτό σου
μιας και σήμερα και αύριο και χθες
θα τον έχεις αγαπούλα μου εχθρό σου
κι εσύ παιδί, μικρό παιδί, για βρες
το φυλαχτό σου.

Η μοναξιά είναι από χώμα

2011-04-09T23:31:00.000+03:00

"Είμαι από άμμο, στο είπα.
Είμαι ένα κουτί σαν εκείνα τα παλιά κουτιά - δώρα που το πιο μεγάλο κουτί έκρυβε ένα μικρότερο και πιο μέσα άλλο κι άλλο. Το τελευταίο κουτάκι τι περιέχει; Αν περιέχει και κάτι... Λες η πορεία της ζωής μας να είναι μια παρέλαση άδειων κουτιών μονάχα; Σκέψου! Είναι κι αστείο τελικά, μια φοβερή φάρσα που να μάθουμε να μην παίρνουμε σοβαρά τον εαυτό μας. Θυμάσαι που συζητούσαμε πως κάποιος σοφός θα επινόησε εκείνες τις ξύλινες ρώσσικες κούκλες που η μια μπαίνει μέσα στην άλλη;
Σε μένα δυστυχώς ο αριθμός είναι αναρίθμητος. Αν αδειάσω και απλωθώ σε όσες κούκλες περιέχω θα πλημμυρίσω το σύμπαν.
Τι να σου πω λοιπόν και τι να σου υποσχεθώ κι εξ' ονόματος τίνος να σου μιλήσω;"

''Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου'' (stairway to heaven)

2011-04-07T16:49:00.000+03:00

"Το ανέβασμα"

2011-04-07T00:11:00.000+03:00

Ήταν ένα υγιές ζώο. Είχε τις τεταμένες, αρπακτικές διαθέσεις του ζώου. Άφηνε στο διάβα του τις ίδιες πατημασιές. Μόνο που τις κοίταζε από το ύψος του νου και της καρδιάς. Διέθετε κάτι ασύλληπτο στην έκφραση της σκοτεινής επιθυμίας, καθώς την ένιωθε βαθιά μέσα του αγαλήνευτη ορμή να βγαίνει από το άγριο δάσος των αισθήσεων.

Όμως, στο πλησίασμα του άλλου σώματος, χωρίς να προδίνει τη γήινή του υπόσταση, γινόταν δυνάστης της ίδιας του της σάρκας. Μπόλιαζε τη σαρωτική ανάγκη με αρρενωπή τρυφερότητα, για να τη μεταλλάξει από πάθος τυφλό σε αίσθημα πάμφωτο, και έτσι με τις θωπείες της στοργής του, την έφερνε να κατοικήσει απ' των δρυμών τη σκληρή μοναξιά στης ψυχής τα ήμερα δώματα. Είχε ένα τρόπο να δίνει και να παίρνει μοναδικό.

Εκεί ακριβώς ξεπερνούσε το ζώο. Γιατί, δεν έμενε σκυφτός στα σκαλοπάτια των ενστίκτων, αλλά ανεβαίνοντας προς τις δυσπρόσιτες κορφές του ανθρώπου, έκανε λόγο την κραυγή και το αξεδιάλυτο ορμέφυτο της συνεύρεσης, όνειρο και τραγούδι.

Στο αντρίκειο του κορμί ο πυρετός της αναζήτησης γινόταν ζεστασιά με ζηλευτή διάρκεια που θέρμαινε χωρίς να καίει.

(Π. Τζ.)

"Ερωτικός Λόγος" του Γιώργου Σεφέρη

2011-04-03T15:00:00.000+03:00

Έστι δε φύλον εν ανθρώποισι ματαιότατον,
όστις αισχύνων επιχώρια παπταίνει τα πόρσω,
μεταμώνια θηρεύων ακράντοις ελπίσιν.
ΠΙΝΔΑΡΟΣ

                               Α'
Ρόδο της μοίρας, γύρευες να βρεις να μας πληγώσεις
μα έσκυβες σαν το μυστικό που πάει να λυτρωθεί
κι ήταν ωραίο το πρόσταγμα που δέχτηκες να δώσεις
κι ήταν το χαμογέλιο σου σαν έτοιμο σπαθί.
Του κύκλου σου το ανέβασμα ζωντάνευε τη χτίση
από τ' αγκάθι σου έφευγε το δρόμου ο στοχασμός
η ορμή μας γλυκοχάραζε γυμνή να σ' αποχτήσει
ο κόσμος ήταν εύκολος. Ένας απλός παλμός.

                               Β'
Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ' ακρογιάλια
η σκοτεινάγρα του βυθού ξεχνιέται στον αφρό.
Λάμπουνε ξάφνου πορφυρά της μνήμης τα κοράλλια...
Ω μην ταράξεις... πρόσεξε ν' ακούσεις τ' αλαφρό
ξεκίνημά της... τ' άγγιξες το δέντρο με τα μήλα
το χέρι απλώθη κι η κλωστή δείχνει και σε οδηγεί...
Ω σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα
να 'σουν εσύ που θα 'φερνες την ξεχασμένη αυγή!
Στον κάμπο του αποχωρισμού να ξανανθίζουν κρίνα
μέρες ν' ανοίγουνται ώριμες, οι αγκάλες τ' ουρανού,
να φέγγουν στο αντηλάρισμα τα μάτια μόνο εκείνα
αγνή η ψυχή να γράφεται σαν το τραγούδια αυλού...
Η νύχτα να 'ταν που έκλεισε τα μάτια; Μένει αθάλη,
σαν από δοξαριού νευρά μένει πνιχτό βουητό,
μια στάχτη κι ένας ίλιγγος στο μαύρο γυρογιάλι
κι ένα πυκνό φτερούγισμα στην εικασία κλειστό.
Ρόδο του ανέμου, γνώριζες μα ανέγνωρους μας πήρες
την ώρα που θεμέλιωνε γιοφύρια ο λογισμός
να πλέξουνε τα δάχτυλα και να διαβούν δυο μοίρες
και να χυθούν στο χαμηλό κι αναπαμένο φως.

                               Γ'
Ω σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα!
Πρόβαλε ανάστημα άγρυπνο στο πλήθος της σιωπής
σήκωσε το κεφάλι σου από τα χέρια τα καμπύλα
το θέλημά σου να γενεί και να μου ξαναπείς
τα λόγια που άγγιζαν και σμίγαν το αίμα σαν αγκάλη
κι ας γείρει ο πόθος σου βαθύς σαν ίσκιος καρυδιάς
και να μας πλημμυράει με των μαλλιών σου τη σπατάλη
από το χνούδι του φιλιού στα φύλλα της καρδιάς.
Χαμήλωναν τα μάτια σου κι είχες το χαμογέλιο
που ανιστορούσαν ταπεινά ζωγράφοι αλλοτινοί.
Λησμονημένο ανάγνωσμα σ' ένα παλιό ευαγγέλιο
το μίλημά σου ανάσαινε κι η ανάλαφρη φωνή:
"Είναι το πέρασμα του χρόνου σιγαλό κι απόκοσμο
κι ο πόνος απαλά μες στην ψυχή μου λάμνει
χαράζει η αυγή τον ουρανό, τ' όνειρο μένει απόντιστο
κι είναι σαν να διαβαίνουν μυρωμένοι θάμνοι.
Με του ματιού τ' αλάφιασμα, με του κορμιού το ρόδισμα
ξυπνούν και κατεβαίνουν σμάρι περιστέρια
με περιπλέκει χαμηλό το κυκλωτό φτερούγισμα
ανθρώπινο άγγιγμα στο κόρφο μου τ' αστέρια.
Την ακοή μου ως να 'σμιξε κοχύλι βουίζει ο αντίδικος
μακρινός κι αξεδιάλυτος του κόσμου ο θρήνος
μα είναι στιγμές και σβήνουνται και βασιλεύει δίκλωνος
ο λογισμός του πόθου μου, μόνος εκείνος.
Λες κι είχα αναστηθεί γυμνή σε μια παρμένη θύμηση
σαν ήρθες γνώριμος και ξένος, ακριβέ μου
να μου χαρίσεις γέρνοντας την απέραντη λύτρωση
που γύρευα από τα γοργά σείστρα του ανέμου..."
Το ραγισμένο ηλιόγερμα λιγόστεψε κι εχάθη
κι έμοιαζε πλάνη να ζητάς τα δώρα τ' ουρανού.
Χαμήλωναν τα μάτια σου. Του φεγγαριού τ' αγκάθι
βλάστησε και φοβήθηκες τους ίσκιους του βουνού.
...Μες στον καθρέφτη η αγάπη μας, πώς πάει και λιγοστεύει
μέσα στον ύπνο τα όνειρα, σκολειό της λησμονιάς
μέσα στα βάθη του καιρού, πώς η καρδιά στενεύει
και χάνεται στο λίκνισμα μιας ξένης αγκαλιάς...

                               Δ'
Δυο φίδια ωραία κι αλαργινά, του χωρισμού πλοκάμια
σέρνουνται και γυρεύουνται στη νύχτα των δεντρών,
για μιαν αγάπη μυστική σ' ανεύρετα θολάμια
ακοίμητα γυρεύουνται δεν πίνουν και δεν τρων.
Με γύρους και λυγίσματα κι η αχόρταγή τους γνώμη
κλώθει, πληθαίνει, στρίβει, απλώνει κρίκους στο κορμί
που κυβερνούν αμίλητοι του έναστρου θόλου οι νόμοι
και του αναδεύουν την πυρή κι ασίγαστη αφορμή.
Το δάσος στέκει ριγηλό της νύχτας αντιστύλι
κι είναι η σιγή τάσι αργυρό όπου πέφτουν οι στιγμές
αντίχτυποι ξεχωρισμένοι, ολόκληροι, μια σμίλη
προσεχτική που δέχουνται πελεκητές γραμμές...
Αυγάζει ξάφνου το άγαλμα. Μα τα κορμιά έχουν σβήσει
στη θάλασσα στον άνεμο στον ήλιο στη βροχή.
Έτσι γεννιούνται οι ομορφιές που μας χαρίζει η φύση
μα ποιος ξέρει αν πέθανε στον κόσμο μια ψυχή.
Στη φαντασία θα γύριζαν τα χωρισμένα φίδια
(Το δάσος λάμπει με πουλιά βλαστούς και ροδαμούς)
μένουν ακόμη τα σγουρά γυρέματά τους, ίδια
του κύκλου τα γυρίσματα που φέρνουν τους καημούς.

                               Ε'
Πού πήγε η μέρα η δίκοπη που είχε τα πάντα αλλάξει;
Δε θα βρεθεί ένας ποταμός να 'ναι για μας πλωτός;
Δε θα βρεθεί ένας ουρανός τη δρόσο να σταλάξει
για την ψυχή που νάρκωσε κι ανάθρεψε ο λωτός;
Στην πέτρα της υπομονής προσμένουμε το θάμα
που ανοίγει τα επουράνια κι είν' όλα βολετά
προσμένουμε τον άγγελο σαν το πανάρχαιο δράμα
την ώρα που του δειλινού χάνουνται τ' ανοιχτά
τριαντάφυλλα... Ρόδο άλικο του ανέμου και της μοίρας,
μόνο στη μνήμη απέμεινες, ένας βαρύς ρυθμός
ρόδο της νύχτας πέρασες, τρικύμισμα πορφύρας
τρίκυμισμα της θάλασσας... Ο κόσμος είναι απλός.

Αθήνα, Οχτώβρης '29 - Δεκέμβρης '30

"Κατευνασμός" (Γκαίτε)

2011-04-02T15:38:00.001+03:00

Το πάθος οδηγεί στην συντριβή. Ω, ποιός θα γαληνέψει
ετούτη τη βαρύθυμη καρδιά, τα πάντα που έχει χάσει !
Οι ώρες που γοργά φτερούγισαν, που νάναι τώρα;
Προς τι λοιπόν; Μάταια συνάντηση στη γη το Ωραίο;
Θολό το πνεύμα μου, αβέβαιες οι πράξεις, συγχυσμένες,
δεν είναι στις αισθήσεις προσιτός ο υπέρτερος ο κόσμος !

Με αγγελικά φτερά η Μουσική τώρα αιωρείται,
μυριάδες αναπλέκονται, γλυκαναδεύουν τόνοι,
και στην ανθρώπινη ψυχή διεισδύοντας, την αίγλη
του Ωραίου, του Άφθαρτου, αφειδώλευτα σκορπίζουν.
Το βλέμμα υγρό και σ'έκσταση βυθίζεται υπερτάτη.
των ήχων την αξία και των δακρύων αισθάνεται τη θεία.

Κι αλαφρωμένη έτσι η καρδιά, βλέπει ότι κι ακόμη
και ζει -ναι -και κτυπά και να κτυπά ολοένα θέλει
για να μπορεί να ευγνωμονεί, ομόθυμη, και πάντα,
σαν αντιχάρισμα, γι αυτό το ανέλπιστο το δώρο.
Και τότε αιστάνθηκε -αιώνια αυτή είθε να μείνει -
την ευτυχία διπλή: και της αγάπης και των ήχων !

2011-03-30T22:21:00.000+03:00

Αν διψάσεις εγώ θα γίνω το νερό (...)

Αν κρυώνεις εγώ θα σου γίνω το ένδυμα (...)

Αν πεινάσεις εγώ θά 'μαι το ψωμί.

(Δ. Π. Παπαδίτσας "Νυχτερινά")

Έχεις μια σπάνια χάρη προσφοράς. 'Ερχεσαι προς εμένα πάντα φως και δώρημα φωτός. Έχεις μια σπάνια χάρη προσφοράς, ακόμα κι από μακριά, όταν με κεινη τη φωνή σου λίγο ραγισμένη, απόλυτα πειστική με βγάζεις απ' τα τείχη μου, με σπρώχνεις να δοκιμάζω τα όριά μου. Μοιάζεις με κόκκινο πλατανόφυλλο σ' ένα ποτάμι ορμητικό και γω που κυνηγώ το όνειρο μόνο κοντά σου τρέχω να σε φτάσω ανάμεσα τα σπαρμένα βράχια της ζωής μου.

Τις νύχτες μια θέρμη με κυκλώνει, ένας ψίθυρος μ' ακολουθεί που φτάνει απ' της νοσταλγίας τα λιβάδια. Κι απο τότε τίποτα δεν είναι το ίδιο μέσα μου και γύρω...

ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ-KOYΛΙΑΝΟΥ,ΓΑΥΡΟΣ,ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

2011-03-29T23:45:00.000+03:00

"Δορκάδα τρέχει η αγάπη μου στα όρη των αρωμάτων"

2011-03-29T23:14:00.000+03:00

Η νύχτα φώτιζε τη νύχτα. Δίχως άλλη πίκρα, δίχως άλλη σιωπή, παρά μόνο με των άστρων τη μαρμαρυγή.

Η ώρα - πρόκληση να μιλήσω για όσα χαράζουν την ψυχή και ψάχνω τη γλώσσα που τους πρέπει. Όχι για τον άνεμο - πόθο που κόβει την ανάσα με την έντασή του, τον Έρωτα, το "γλυκύπικρον αμάχανον όρπετον"*. Ούτε για την ηδονική περιπλάνηση στο ξυπνημενο σώμα που κάνει τους πόρους του ν' ανθίζουν. Ούτε, ακόμα, για το βαθύ αναστεναγμό που σβήνει λυγμώδης.

Μιλώ για κείνη τη μεταστοιχείωση του πάθους σε τρυφερότητα, το φύσημα δροσιάς που πνέει για να γαληνέψει τη φουρτούνα, καθώς οι κάθιδρες παλάμες αλλάζουν το σφίξιμο σε χάδι. Χείλη στα χείλη ακινητούν σαν δίδυμοι δρομείς που έφτασαν στο τέλος και αναγνωρίζονται και ανταλλάσσουν τη στοργή τους, αφού ξόδεψαν και ξοδεύτηκαν στο δρόμο μοιράζοντας στα δύο το όνειρο και την πραγματικότητα.

Μιλώ για την αγάπη...

* Σαπφώ "γλυκύπικρο ακαταμάχητο σαν ερπετό"

"Η αδυναμία του δυνατού"

2011-03-21T20:59:00.000+02:00

Στο άδειο της νύχτας αναμετρώ, του ασημάδευτου καιρού το άδειο. Το φεγγάρι, πληγή κόκκινη, ανεπούλωτη. Τα ποιήματα, "βάρος περιττό", καμιάν ανάσταση δεν τρικυμίζουν.

Απ' το πηγάδι της ψυχής, πουλιά αλαφιασμένα, φτερουγίζουν οι απορίες: Γιατί είμαι δυνατή; Γιατί παίρνω στους λυγισμένους ώμους μου τις ώρες τις βαρύθυμες των άλλων; Γιατί σε ατραπούς που φιδοσέρνονται μες στην ομίχλη της ανάγκης, ανοίγω πάντα δρόμο με της θέλησης τα σιδερένια δάχτυλα;

Δάκρυα που δεν κύλησαν από τους ηρωισμούς της κάθε μέρας κι άφησαν την απόγνωση βαθιά πτυχή στα χείλη.

Η αδυναμία του δυνατού, τόσο αδιανόητη για όλους, που να μη μπορεί πουθενά να καταχωρήσει ορατή την ανημπόρια του, αλλά να φυλακίζει πίσω από τη στίλβη της αποφασιστικότητας, ένα πυκνό νεφέλωμα φόβων και αναστολών.

Η αδυναμία του δυνατού, τόσο οδυνηρή, όσο πιο ανάγλυφη έρπει στο πρόσωπο η παγωνιά της αξιοπρέπειας και το "όχι" της δικής του ανάσας, κραυγή αιχμάλωτη, να ξεψυχά στά άδυτα.

Η αδυναμία του δυνατού σταθερά αθέατη, όταν σπεύδει όλα να τα χρεωθεί με το νοήμον της σιωπής σφραγίζοντας τα χείλη, ενώ μέσα του λιγοστεύει η απαντοχή, ακρωτηριάζεται η προσδοκία κι ο χρόνος σπάει ορμητικά στο πρόσωπό του.

Μέσα στων περιστάσεων τη βουβή υπακοή, η αδυναμία του δυνατού, ιδιωτική οδός, απόμερη και άπορη, με τα εύσημα του άτεγκτου χρέους ρυμοτομημένη, να δείχνει στο μαύρο της διάψευσης, όχι τι είναι ζωή, αλλά τι δεν είναι.

ΤΟ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙΣ-ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ

2011-03-20T09:48:00.000+02:00

2011-03-20T09:41:00.000+02:00

Η λέξη "αγάπη" θα έπρεπε να κατοικεί στην ανάσα, στο βλέμμα και στη σιωπή.
Εμείς φροντίσαμε να την ενισχύσουμε με το "πολύ" και το "πάρα πολύ".
Όταν λέμε "Σ' αγαπώ πάρα πολύ" φωτίζουμε την απουσία και τη φτώχεια της.
Όσο πιο πολλά επίθετα, τόσο πιο μικρό το περιεχόμενο της αγάπης.
Αλλωστε η περιγραφή των αισθημάτων δεν ανήκει σ' εκείνους που τα δηλώνουν
αλλά σε κείνους που τα λαμβάνουν.
Λες πως μ' αγαπάς αλλά μετράει τι φτάνει σε μένα!

"Ο καθρέφτης σου"

Την πρώτη πρώτη μας φορά
θυμούμαι ένα βλέμμα σου θλιμμένο
Κράτησε μόνο μια στιγμή
μα στο μυαλό μου μένει χαραγμένο

Ένας καθρέφτης σου είμαι εγώ
κι αυτό που θα μου στείλεις πίσω θα στο δώσω
Να μη μου λες πως μ' αγαπάς
άσε με το δικό μου τρόπο να το νιώσω

Μη λες τη λέξη "αγαπώ",
είναι μια κουρασμένη λέξη
Κοίτα με μ' ένα βλέμμα σου βαθύ
να δούμε, να δούμε ποιος από τους δυο θ' αντέξει.

(ανέκδοτο τραγούδι του Λουδοβίκου των Ανωγείων)

Μαθήματα ζωής από έναν 17χρονο!

2011-03-17T16:10:00.000+02:00

Του Διονυσίου Μπούνια, 17 χρονών

Πόσες είναι οι φορές που ξυπνάς καλά μέσα στην εβδομάδα; Πόσες είναι οι φορές που κοιμάσαι καλά μέσα στην εβδομάδα; Κάθε ποτέ νοιώθεις όμορφα; ΕΣΥ με τον εαυτό σου…

Είναι πολλές οι φορές που χρειάζεσαι και νοιώθεις την ανάγκη να ξεφύγεις από αυτά που σε κουράζουν. Τη δουλειά, τα προβλήματα, την καθημερινότητα. Είναι πολλές οι φορές που απλά δεν αντέχεις την πίεση και είσαι έτοιμος να τα παρατήσεις. Η αλήθεια είναι πως δε μπορείς να κάνεις πολλά, μπορείς όμως να ζεις τις στιγμές με τους ανθρώπους σου, τους δικούς σου ανθρώπους. Να ζεις τον καφέ με τους φίλους η με τον άνθρωπο σου σε μια μέρα γεμάτη ήλιο ή γεμάτη κρύο ή ακόμη καλυτέρα και τα δυο μαζί, να έχεις στο μυαλό το χαμόγελο τους και την ευχαρίστηση τους όταν θα πεις μια χαζομάρα για να γελάσουν η θα κάνεις κάτι όμορφο για ένα απλό χαμόγελο, να προσπαθείς κάθε μέρα για εσένα και τους γύρω σου να ξεφεύγεις με τον άνθρωπο σου και να κάνει το ίδιο και αυτός για σένα. Είναι σημαντικό να έχεις κάποιον δίπλα σου, έστω στα καλά. Στα άσχημα είναι λίγοι αυτοί που μένουν λίγοι αυτοί που αντέχουν στον πόνο. Να ζεις με την οικογένεια σου την κάθε στιγμή καλή ή κακή όμορφη ή άσχημη και να ζεις με υπομονή για αυτά που ήρθαν που θα έρθουν και θα περάσουν.

Να ζεις την ώρα που εργάζεσαι και να μην χαλιέσαι αν πεις σε κάποιον καλησπέρα και απλά ξινίσει τα μούτρα του η δε σου δώσει σημασία. Είναι άλλου η απλά είναι μικρόψυχος. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι που θέλουν να σε πονούν και να σε ενοχλούν με τέτοιο τρόπο και είναι πολλοί, μα είναι κρίμα για αυτούς, είναι απλά μόνοι.

Να ζεις κάθε σου μέρα η και νύχτα με κόπο γιατί ίσως μια μέρα ανταμειφθείς και τον δεις στα χέρια σου, και δε μιλάω για χρήματα μιλάω για αξίες που κερδίζονται και δεν χαρίζονται, η στη διάρκεια της ζωής σου. Ο κόπος είναι σκληρός, άδικος, καταπιεστικός, ζόρικος μα συνάμα γίνεται θέληση με την όποια έχεις τη δυνατότητα να συνεχίζεις.

Να ζεις όχι ανέμελα , αυτά είναι πολύ γραφικές εκφράσεις, ανέμελα ζουν , και πολύ καλά κάμουν, όσοι με τους οποίους ο θεός ήταν πιο γενναιόδωρος η γνώριζε πως δε μπορούσαν να καταφέρουν αλλιώς. Ένα όμορφο δικό μου άτομο μου έχει πει, η ζωή δε σου φέρνει παραπάνω από όσα μπορείς να αντέξεις.

Να ζεις όμορφα με το άγχος όχι να σου καταβάλλει τη ζωή και να τη ρίξει σε λήθαργο μα να μπορέσεις να το μετατρέψεις σε δύναμη ούτος ώστε να κινείς τα πάντα γύρω από σένα η τα πάντα να κινούνται γύρω σου με καλοκάγαθο και ευγενή τρόπο, όχι συμφεροντολογικά όπως θέλει η μάζα. Για πολλούς το άγχος είναι κακό, για κάποιους είναι ουδέτερο σα να μην υπάρχει και για κάποιους άλλους είναι τρόπος ζωής. Φαίνεται λίγο έως πολύ παράλογο μα έτσι είναι. Δυστυχώς η ευτυχώς το αποτέλεσμα μετράει.

Να ζεις με το κεφάλι ψηλά γιατί αν κοιτάς κάτω το μόνο που βλέπεις είναι ο δρόμος η σκουπίδια η κάδους ενώ αν κοιτάς ψηλά βλέπεις τους ανθρώπους. Είναι όμορφοι οι άνθρωποι παρά τις παραξενιές τους παρά τα προβλήματα και παρά τα ελαττώματα. Και αν κοιτάξεις ακόμη πιο ψηλά θα βρεις αυτό που ψάχνεις, από όλες τις απόψεις : Υπάρχει ηρεμία, ομορφιά ακόμη και ζεστασιά.

Να ζεις με το παρελθόν πίσω σου, να το κουβαλάς δε λέω, μα με πλάτη σε αυτό όχι να προχωράς μπροστά και να κοιτάς πίσω. Βοηθά μερικές φορές βέβαια να δεις τα λάθη σου και τι διόρθωσες να δεις τι κατάφερες, η και τι άφησες. Μα το παρελθόν δε μπορεί να σου καθορίσει το παρόν η ακόμη και το μέλλον. Είναι σημαντικό το παρελθόν για την υπόσταση του ανθρώπου και την εξέλιξή του μα ακόμα πιο σημαντική είναι η προσπάθεια για την ανέλιξή του…

Όπως παρατηρήσατε χρησιμοποιώ πολύ τις εκφράσεις’’ ζω’’ και’’ μπορώ’’ γιατί νομίζω και πιστεύω πως έχουν ένα αρκετά μεγάλο νόημα όσον αφορά στην προσπάθεια και στις δυνατότητες των ανθρώπων. Δεν πιστεύουμε στο τι μπορούμε να κάνουμε παρά μόνον αν βρεθούμε σε δύσκολες και αντίξοες καταστάσεις. Εκεί είναι το πρώτο από τα επίπεδα δυσκολίας. Αν μπορεί κάποιος να δει τη ζωή σαν παιχνίδι, καλό θα ήταν ,ίσως έτσι υπάρχει πιθανότητα να το τερματίσουμε και να βγούμε νικητές.

Είμαστε ήδη - αλλά και μια επιβεβαίωση δε βλάπτει!

«Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις» (Λέο Μπουσκάλια)

2011-03-14T21:58:00.000+02:00

«Τι κρίμα για σένα, αν πιστεύεις ότι υπάρχει μόνο ό,τι μπορεί να μετρηθεί στατιστικά. Πραγματικά σε λυπάμαι αν διευθύνει τη ζωή σου μόνο αυτό που μπορεί να μετρηθεί, γιατί εμένα με κεντρίζει το απροσμέτρητο. Με κεντρίζουν τα όνειρα, όχι μόνο αυτό που είναι μπροστά μου. Δε δίνω δεκάρα γι’ αυτό που βρίσκεται μπροστά μου. Αυτό το βλέπω. Αν θες να περάσεις τη ζωή σου μετρώντας το, είναι δικαίωμά σου, εμένα όμως με ενδιαφέρει αυτό που βρίσκεται πιο έξω. Υπάρχουν τόσα που δε βλέπουμε, δεν πιάνουμε, δε νιώθουμε, δεν καταλαβαίνουμε.

Υποθέτουμε πως η πραγματικότητα είναι αυτό το κουτί που μας βάλανε μέσα, κι όμως σας βεβαιώνω πως δεν είναι έτσι. Ανοίξτε την πόρτα κάποτε και κοιτάξτε τι υπάρχει έξω. Το όνειρο του σήμερα θα είναι η πραγματικότητα του αύριο. Κι όμως έχουμε ξεχάσει να ονειρευόμαστε».

«Κατ’ αρχήν πιστεύω ότι το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου που αγαπάει είναι ότι αγαπάει τον εαυτό του. […] Δε μιλάω για το χάιδεμα του εγώ μας. […] Μιλάω για τον άνθρωπο που συνειδητοποιεί, ότι δεν μπορείς να δώσεις παρά αυτό που έχεις και γι’ αυτό καλά θα κάνεις να προσπαθήσεις όσο μπορείς ν’ αποχτήσεις κάτι. Θέλεις να είσαι ο πιο μορφωμένος, ο πιο λαμπερός, ο πιο ενδιαφέρων, ο πιο πολυτάλαντος, ο πιο δημιουργικός άνθρωπος του κόσμου, γιατί έτσι θα μπορέσεις να τα δώσεις όλα αυτά. Ο μοναδικός λόγος που έχεις κάτι είναι για να το δίνεις».

          «Θεωρούμε το «εγώ» μας σαν κάτι ουσιαστικό, τον εαυτό που κατασκευάσαμε. Θα σας πω όμως μια αλήθεια, δεν τον κατασκευάσατε εσείς αυτό τον εαυτό. Άλλοι τον έφτιαξαν. Οι άλλοι σας είπαν ποιος πρέπει να είστε και ποιος όχι, πώς πρέπει να κινείστε, να μυρίζετε και να κάνετε τα περισσότερα πράγματα που κάνετε. […] Βγες από τον εαυτό σου και άφησέ τον εκεί. […] Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπουν μέσα σου τα νέα μηνύματα. Ο εαυτός κατασκευάζει τεράστια τείχη γύρω του για «αυτο»προστασία. Αυτά τα τείχη τα ονομάζει πραγματικότητα. Ο,τιδήποτε δεν ταιριάζει μ’ αυτό που ο περιτειχισμένος εαυτός θεωρεί πραγματικό, δεν αφήνεται να περάσει από το τείχος∙ έτσι, όταν πια φτάνει μέσα η νέα αντίληψη, έχει γίνει αυτό που ήθελε από την αρχή. Έτσι οι περισσότεροι από μας περνάμε τη ζωή μας βλέποντας μόνον ό,τι θέλουμε να δούμε, ακούγοντας μόνον ό,τι θέλουμε να ακούσουμε, μυρίζοντας ό,τι θέλουμε να μυρίσουμε, ενώ όλα τα υπόλοιπα παραμένουν απολύτως αόρατα. Όλα τα πράγματα βρίσκονται εδώ. Για να δούμε, το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε να μπουν, να τα αγγίξουμε, να τα γευτούμε, να τα δαγκώσουμε, να τα αγκαλιάσουμε (το πιο ευχάριστο), να τα ζήσουμε όπως είναι –όχι όπως είμαστε εμείς».

          «Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, αλλά η απάθεια».

«Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στον πόνο και στο τίποτα, θα διάλεγα τον πόνο».

«Υπάρχουμε εμείς, ο εαυτός μας και πάνω σ’ αυτό τον εαυτό συσσωρεύουμε χιλιάδες και χιλιάδες πράγματα που μπορεί να μην είναι ο εαυτός μας, μα που να ανήκουν μάλλον στην οικογένειά μας, την κουλτούρα μας, τους φίλους και ούτω καθεξής. Τα παίρνουμε μαζί μας και τότε αυτά γίνονται εμείς και είμαστε ικανοί να πεθάνουμε για να υπερασπίσουμε αυτό το «εμείς» και καταφεύγουμε στην απάθεια για να αποφύγουμε τις προκλήσεις του νέου εαυτού.

Δημιουργούμε επίσης μοντέλα τελειότητας. Περνάμε τη ζωή μας προσπαθώντας να κάνουμε τον έξω κόσμο να ταιριάσει μ’ αυτό που νομίζουμε εμείς σαν τέλειο».

«Είμαστε ήδη τέλειοι. Ο κόσμος είναι ήδη τέλειος. Προσπαθούμε να επέμβουμε σ’ αυτή την τελειότητα κι από κει πηγάζουν όλα τα προβλήματά μας. Τι θαυμάσιο που θα ήταν, αν μπορούσαμε να δεχτούμε το γεγονός ότι είμαστε ο τέλειος εαυτός μας. […] Μόνο εσύ μπορείς να ξέρεις ποιος είναι ο τέλειος εαυτός σου. Είσαι όμως ο τέλειος εαυτός σου και είναι ο μοναδικός τέλειος εαυτός σου που θα περάσει έτσι στην ιστορία του κόσμου! Ίσως οι άλλοι να προσπαθήσουν να τον κάνουν ατελή […]»

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια «Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις»

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΧΩΜΑ

2011-03-14T00:51:00.000+02:00

Στην αναμέτρηση ανάμεσα σε σένα και μένα αναμετρήθηκε ο εγωϊσμός μου με το σύμπαν. Αρχίζω να το αναγνωρίζω ύστερα από τόσες μάχες και τόσους τραυματισμούς πως η δόξα του πολέμου είναι η συμφιλίωση κι η δόξα του νικητή η υποταγή. Η ευγενική υποταγή όπως του βράχου που από σθένους περίσσια σκύβει και πλένει με θάλασσα τα πόδια της στεριάς.

Τα πράγματα δεν τελειώνουν έτσι εύκολα όπως το λέμε, τα πράγματα μεταλλάσσονται .

Δεν θέλω να μιλώ άλλο για μένα. Οι λέξεις είναι φυλακή, κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει το κύριο που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δεν φυλακίζεται. Οι λέξεις ταριχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει.

Σ’ αγαπώ πια τόσο που δεν σ’ εχω ανάγκη. Σ’ αγαπώ τόσο που σε απαλλάσσω από μένα. Σ΄αγαπώ αληθινά και δεν φοβάμαι. Κατόρθωσα πραγματικά να μη σε φοβάμαι!

Ο φόβος σου ήταν πανίσχυρος. Με φόβο γεννηθήκαμε, με φόβο ανατραφήκαμε, τίποτα σχεδόν δικό μας δεν είναι ελεύθερο κι είναι δύσκολο να ξαναγεννηθούμε. Λεγεώνες μέσα μας και λεγεώνες προγόνων πίσω μας φοβούνται. Ελευθερία είναι η νίκη του φόβου και τον φόβο η φιλαυτία μας τον σπέρνει. Από πάνω της περνά η πύλη που βγάζει στη ζωή την αληθινή κι άλλον τρόπο δεν έχουμε. Άλλο τρόπο δεν έχω για να ζήσω: να σ’αγαπώ άφοβα, ελεύθερα.

Αγαπώντας σε να υπάρχω, τι να τα κάνω τα ίχνη…

Να σε αγαπώ άφοβα, ελεύθερα! Αρχίζω να εμπιστεύομαι την ζωή και να μην έχω αγωνία. Ζωή δεν είπαμε πως είναι το άλλο όνομα της αλήθειας;

Οι λέξεις είναι ξένα σώματα. Μ’ ενοχλούν. Μπορώ πια να σωπάσω.

(Απόσπασμα από το βιβλίο της Μ. Βαμβουνάκη)

Τέρα Άμου, απόσπασμα #1

2011-03-11T22:18:00.000+02:00

"...η άρνηση είναι πάντα πιο εύκολη απ' την αποδοχή..."

2011-03-11T22:17:00.000+02:00

"Αλίμονο σε όποιον δεν προνόησε να κρύψει μικρούς ήλιους ή φεγγάρια πανσέληνα. Οι δαγκωματιές των ανθρώπων που μπαίνουν τόσο ξεδιάντροπα στων άλλων τις ζωές, προχωρούν στο σώμα, φτάνουν μέχρι τα παγωμένα ημερονύχτια της μοναξιάς.
Μη μένεις αδρανής. Αν πιστεύεις στη μοναδικότητα κάθε ανθρώπου, μη μένεις αδρανής. Άναψε ένα φεγγάρι και ξεγέλασέ τους. Κρύψου πίσω από τον ήλιο και θάμπωσε την περιέργειά τους.
Και να θυμάσαι τούτο: η άρνηση είναι πάντα πιο εύκολη απ' την αποδοχή. Είναι δύσκολη έως ακατόρθωτη η εξιχνίαση της ψυχής του Αγαπημένου. Του οποιουδήποτε Αγαπημένου..."

(περιγραφή εξωφύλλου από το βιβλίο "Τέρα Άμου" του Νίκου Διακογιάννη)

«Ύμνος δοξαστικός για τις γυναίκες που αγαπούμε» (Ν. Εγγονόπουλος)

2011-03-08T22:27:00.000+02:00

Είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν τα ρόδια
έρχονται και μας βρίσκουνε
τις νύχτες
όταν βρέχη
με τους μαστούς τους καταργούν τη μοναξιά μας
μεσ' τα μαλλιά μας εισχωρούν βαθειά
και τα κοσμούνε
σα δάκρυα
σαν ακρογιάλια φωτεινά
σα ρόδια

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε κύκνοι
τα πάρκα τους
ζουν μόνο μέσα στην καρδιά μας
είν' τα φτερά τους
τα φτερά αγγέλων
τ' αγάλματά τους είναι το κορμί μας
οι ωραίες δεντροστοιχίες είν' αυτές οι ίδιες
ορθές στην άκρια των ελαφρών ποδιών
τους
μας πλησιάζουν
κι είναι σαν μας φιλούν
στα μάτια
κύκνοι

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε λίμνες
στους καλαμιώνες τους
τα φλογερά τα χείλια μας σφυρίζουν
τα ωραία πουλιά μας κολυμπούνε στα νερά τους
κι ύστερα
σαν πετούν
τα καθρεφτίζουν
- υπερήφανα ως ειν' -
οι λίμνες
κι είναι στις όχθες τους οι λεύκες λύρες
που η μουσική τους πνίγει μέσα μας
τις πίκρες
κι ως πλημμυρούν το είναι μας
χαρά
γαλήνη
είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε
λίμνες

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν σημαίες
στου πόθου τους ανέμους κυματίζουν
τα μακρυά μαλλιά τους
λάμπουνε
τις νύχτες
μεσ' στις θερμές παλάμες τους κρατούνε
τη ζωή μας
είν' οι απαλές κοιλιές τους
ο ουράνιος θόλος
είναι οι πόρτες μας
τα παραθύρια μας
οι στόλοι
τ' άστρα μας συνεχώς ζούνε κοντά τους
τα χρώματά τους είναι
τα λόγια της αγάπης
τα χείλη τους
είναι ο
ήλιος το φεγγάρι
και το πανί τους είν' το μόνο σάβανο που μας αρμόζει :
είν' οι γυναίκες που αγαπούμε σαν σημαίες

είν' οι γυναίκες που αγαπούμε δάση
το κάθε δέντρο τους είν' κι ένα μήνυμα του πάθους
σαν μεσ' σ' αυτά τα δάση
μας πλανέψουνε
τα βήματά μας
και χαθούμε
τότες είν'
ακριβώς
που βρίσκουμε τον εαυτόνε μας
και ζούμε
κι όσο από μακρυά ακούμε νάρχωνται οι μπόρες
ή και μας φέρνει
ο άνεμος
τις μουσικές και τους θορύβους
της γιορτής
ή τις φλογέρες του κινδύνου
τίποτε - φυσικά - δε μπορεί να μας φοβίση
ως οι πυκνές οι φυλλωσιές
ασφαλώς μας προστατεύουν
μια που οι γυναίκες π' αγαπούμε είναι σα δάση

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν λιμάνια
(μόνος σκοπός
προορισμός
των ωραίων καραβιών μας)
τα μάτια τους
είν' οι κυματοθραύστες
οι ώμοι τους είν' ο σηματοφόρος
της χαράς
οι μηροί τους
σειρά αμφορείς στις προκυμαίες
τα πόδια τους
οι στοργικοί
μας
φάροι
- οι νοσταλγοί τις ονομάζουν Κ α τ ε ρ ί ν α -
είναι τα κύματά τους
οι υπέροχες θωπείες
οι Σειρήνες τους δεν μας γελούν
μόνε
μας
δείχνουνε το δρόμο
- φιλικές -
προς τα λιμάνια : τις γυναίκες που αγαπούμε

έχουνε οι γυναίκες π' αγαπούμε θεία την ουσία
κι όταν σφιχτά στην αγκαλιά μας
τις κρατούμε
με τους θεούς κι εμείς γινόμαστ' όμοιοι
στηνόμαστε ορθοί σαν άγριοι πύργοι
τίποτε δεν είν' πια δυνατό να μας κλονίση
με τα λευκά τους χέρια
αυτές
γύρω μας γαντζώνουν
κι έρχονται όλοι οι λαοί
τα έθνη
και μας προσκυνούνε
φωνάζουν
αθάνατο
στους αιώνες
τ' όνομά μας
γιατί οι γυναίκες π' αγαπούμε
την μεταδίνουν
και σ' εμάς
αυτή
τη θεία τους
ουσία.

"ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ" (Μαχαράτζι):

2011-03-05T17:12:00.000+02:00

Έχουμε ένα ανθρώπινο σώμα,
το τέλειο μουσικό όργανο που μπορεί
να παίξει την τέλεια μουσική,
τις νότες της ευγνωμοσύνης,
τις νότες της ευχαρίστησης,
της ικανοποίησης.
Κανένα άλλο όργανο δεν μπορεί να παίξει έτσι.
Τ' άλλα όργανα δεν έχουν τα κατάλληλα πλήκτρα.
Αυτό, τα έχει
κι αν θέλεις,
μπορείς να παίξεις.
Παίξε, χωρίς παρτιτούρα
Με το δοξάρι που λέγεται «χρόνος».
Μην προσπαθείς να κουρδίσεις το όργανο,
είναι τέλεια κουρδισμένο.
Παίξε, άκουσε κι απόλαυσε.
Απόλαυσε την ομορφιά,
απόλαυσε το ρυθμό που ήδη υπάρχει.
Από πού έρχεται αυτός ο ρυθμός;
Μέσα από εσένα.
Ο ήχος βρίσκεται μέσα σου.
Το αίσθημα βρίσκεται μέσα σου.
Είναι το τέλειο μουσικό όργανο.

Άφησε τη ζωή να σε οδηγήσει,
να είσαι έτοιμος να σε συνεπάρει.
Άφησε το αίσθημα να σε παρασύρει,
να είσαι έτοιμος να αφεθείς.
Άφησε την ομορφιά να σε συνεπάρει,
να είσαι έτοιμος να κολυμπήσεις μέσα της
Φούσκωσε τα πανιά σου
και προετοιμάσου να διασχίσεις τους ωκεανούς.
Να είσαι εκεί, για τη ζωή σου,
όπως κι η ζωή σου είναι εκεί για σένα.
Άκουσε αυτά που έχει να σου πει η καρδιά σου
κι ας είσαι σιωπηλός, καθώς μιλά.
Να είσαι ο σύντροφος του πιο αγαπητού σου φίλου,
που βρίσκεται μέσα σου.
Να είσαι έτοιμος για μια φιλία
που δεν έχει τέλος.

Χωρίς αγάπη...

2011-03-01T20:43:00.001+02:00

· Η δύναμη χωρίς την αγάπη σε κάνει επιθετικό.

· Η τιμή χωρίς την αγάπη σε κάνει ψηλομύτη.

· Το καθήκον χωρίς την αγάπη σε κάνει κακόκεφο.

· Η ευθύνη χωρίς την αγάπη σε κάνει αδίστακτο.

· Η δικαιοσύνη χωρίς την αγάπη σε κάνει σκληρό.

· Η αλήθεια χωρίς την αγάπη σε κάνει κριτικό.

· Η ανατροφή χωρίς την αγάπη σε κάνει ατίθασο.

· Η εξυπνάδα χωρίς την αγάπη σε κάνει πονηρό.

· Η ευγένεια χωρίς την αγάπη σε κάνει υποκριτή.

· Η τάξη χωρίς την αγάπη σε κάνει σχολαστικό.

· Η γνώση χωρίς την αγάπη σε κάνει τυραννικό.

· Η περιουσία χωρίς την αγάπη σε κάνει τσιγκούνη.

· Η πίστη χωρίς την αγάπη σε κάνει φανατικό.

Αγάπη, Πρεμ Ράβατ, Μαχαράτζι / Prem Rawat, Maharaji

2011-02-27T15:18:00.000+02:00

Υπέροχο ταξίδι ... Πρεμ Ράβατ, Μαχαράτζι / Maharaji, Prem Rawat

2011-02-27T15:07:00.000+02:00

Τα ωραιότερα του Ελύτη

2011-02-25T00:04:00.001+02:00

Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά. Μικρά έψιλον

Να γιατί γράφω. Γιατί η ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Πρώτα-πρώτα

Μαρία Νεφέλη

Η Λύπη ομορφαίνει επειδή της μοιάζουμε.

Στο χωριό της γλώσσας μου τη Λύπη τηνε λένε Λάμπουσα.

Θέ μου τί μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε!

Δυστυχώς και η γη με δικά μας έξοδα γυρίζει.

Τρώγε την πρόοδο και με τα φλούδια και με τα κουκούτσια της.

Δίνε δωρεάν το χρόνο αν θες να σου μείνει λίγη αξιοπρέπεια.

Την αλήθεια τη "φτιάχνει" κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα.

Θα πρέπει να δημιουργούμε αντισώματα και για την Ευθύνη.

Μια νομοθεσία εντελώς άχρηστη για τις Εξουσίες θά'τανε αληθινή σωτηρία.

Στην κακή μοιρασιά πάντοτε ο Θεός ζημιώνεται.

Από τον Θεό τραβιέται ο άνθρωπος όπως ο καρχαρίας από το αίμα.

Οταν η συμφορά συμφέρει λογάριαζέ την για πόρνη.

Κάνε άλμα πιο γρήγορο από την φθορά.

Θάλασσα λανθασμένη δε γίνεται.

Οταν ακούς "τάξη" ανθρωπινό κρέας μυρίζει.

Αν είναι να πεθάνεις πέθανε αλλά κοίτα να γίνεις ο πρώτος πετεινός μέσα στον Αδη.

Τι κρίμας που δε βρέθηκε το Linguaphone της ηδονής ακόμη!

Είναι αγένεια να κάνεις του Χάρου χειροφιλήματα.

Προσανατολισμοί

Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως. Πριν απ’ τον Έρωτα, έρωτας. Κι όταν σε πήρε το φιλί, Γυναίκα

Είναι η τρελή ροδιά που μάχεται τη συννεφιά του κόσμου;

Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο.

Ορατή και ωραία στο πλάι σου είμαι ακέραιος!

Σε πήρα σύντροφο στην αστραπή, στο δέος, στο ένστιχτο.

Στη ματιά σου ή στο ύψος του ήλιου της όλος μου ο βίος γίνεται μια λέξη.

Λόγια όχι σαν τ'άλλα μα κι αυτά μ'ένα μοναδικό τους προορισμόν: Εσένα!

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι.

Κανένα κύμα δεν κρατάει στο στήθος του κακία.

Μπορεί να πιστέψει κανείς ως και τον εαυτό του. Να νιώσει την παρουσία της ηδονής ως μες στις κόρες των ματιών του.

Η επιθυμία έχει μια πολύ ψηλή κορμοστασιά και στις παλάμες της καίει η απουσία.

Ήλιος ο Πρώτος

Ο,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα. Ο,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα.

Το τελευταίο ταξίδι μοιάζει με το πρώτο πρώτο.

Που λέτε: ο μόνος δρόμος είναι η ανατολή!

Ο,τι κοιτάω με τη ματιά με θρέφει. Ο,τι κρατάω με την αφή με θρέφει.

Το Άξιον Εστί

ΑΥΤΟΣ ο κόσμος ο μικρός,ο μέγας!

Τούτο μόνο να ξέρεις: "Ο,τι σώσεις μες στην αστραπή καθαρό στον αιώνα θα διαρκέσει".

Εκοιμήθηκα πάνω στην έγνοια της αυριανής ημέρας όπως ο στρατιώτης επάνω στο τουφέκι του. Και τα ελέη της νύχτας ερεύνησα όπως ο ασκητής το Θεό του.

Αλλά κάτεχε ότι μονάχα κείνος που παλεύει το σκοτάδι μέσα του θά'χει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο.

Αυτοί πού 'ναι ταγμένοι για τη ρέγγα και το χαλβά, σ'αυτά πάντοτε θα ξαναγυρίζουν.

Ηρθαν ντυμένοι "φίλοι" αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το παμπάλαιο χώμα πατώντας.

Οπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί όπου και να θολώνει ο νους σας μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

Το φωτόδεντρο και η Δέκατη Τέταρτη Ομορφιά

Ωσπου τέλος ένιωσα κι ας πα'να μ' έλεγαν τρελό πώς από 'να τίποτα γίνεται ο Παράδεισος.

Πού να δώσω να το καταλάβουν οι πλειοψηφίες πως η δύναμη μόνο σκοτώνει και πως το σπουδαιότερο: H άνοιξη και αυτή προϊόν του ανθρώπου είναι.

Το ελάχιστο θέλησα και με τιμώρησαν με το πολύ.

Κι έχε στο νου σου έχε στο νου σου πάντοτε μ'ακούς;τ ο άχ που βγάνει ο σκοτωμός το άχ που βγάν' η αγάπη.

Εκ του Πλησίον

Φτάσε να συλλαμβάνεις αισθήσεις όσες και τα μουστάκια της γάτας σου.

Οπως ο στάχυς μεταβάλλει τη σοφία του σε άρτο,έ τσι κι ο ποιητής την αφροσύνη του σε πικρόν υδράργυρον, αλλ'αγάπης.

Κοιμήσου καραμέλα μου για να σε πιπιλίσω.

Θαυμάσια που τρέχει ο ουρανός ,αν κρίνεις απ'τα σύννεφα.
Απο παιδιά και μόνον φτιάχνεις Ιεροσόλυμα.

Κάποτε πρέπει και να παίρνει ανάσα ο άνεμος.

Κατα τ'άλλα ,πραγματικά τρώω περγαμόντο για να ξημερώσει και γράφω ποιήματα ώστε να ερωτεύομαι σωστά.
Να χαράζεσαι στη ζωή τόσο προσεκτικά,που να μη ματώνει ποτέ η ευλάβεια.
Γρατζουνάει το πρώτο σου φιλί ,όπως το πρώτο σου ποίημα.
Τι εύκρατη γίνεται η σκέψη όταν τα μπλε σου βγαίνουν περίπατο!

Φανού πρίγκηπας πριν την ώρα σου. Αλλιώς θά'ναι αργά ως και για τον διωγμό σου.

Καθ'οδόν βρίσκεις τον Οδυσσέα σου, και πάλι ζήτημα είναι. Θέλει να κοιμάσαι μ΄ανοιχτά πανιά και μ'ανεβασμένη την άγκυρά σου. "Εκ του Πλησίον"

Πιο κοντός απ'τη λύπη του ο άνθρωπος.
Χρειάζονται αλήθειες ,ακόμη και για να πεις ψέματα.

Οι ιδέες είναι σαν τα φαντάσματα,περνάς ανάμεσά τους κι αυτά εξακολουθούν να υπάρχουν.Τις κλοτσάς,κι εκείνες δεν σαλεύουν! Εάν δεν τους λείψεις εσύ, δεν πρόκειται να λείψουν ποτέ.
Η ελευθερία έχει δύο κοφτερές όψεις, όπως τα παλιά ξυραφάκια.

Επειδή απ' τα είκοσι στα τριάντα σου ο δρόμος είναι πολύ πιο μακρύς απ'ότι απ'τα τριάντα σου στα ενενήντα σου.
Στο θέμα της αντιπαροχής δεν ευτύχησε η ανθρωπότητα.
Εχει κι ο νους Λιτόχωρο.Με διαβαστές πλαγιές κι εύφορα μπλε θαλάσσης.

Κάποτε νιώθω νά'μαι ανάμεσα σ'αυτούς που δε γνώρισα ποτέ.

Με λίγα σπουργίτια, μία βρύση και κανέναν άνθρωπο, μ'αυτά μόνον, γίνεται να φτιάξεις το μοναστήρι πασών των θεοτήτων.

Για να φτάσεις στον οργασμό δεν σου χρειάζεται Shakespeare.

Στα ερείπια συχνάζουν οι μέλισσες και οι πρώην ιδέες.

Οπως και να το κάνεις , ένα κομμάτι "πάντοτε" στον άνθρωπο θα υπάρχει.

Τράβα μόνος σου ο ίδιος κι όσο πιο δυνατά μπορείς το σχοινί που ανεβάζει το καλαθάκι σου στα πιο εμπιστευτικά σου Μετέωρα.

Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου.

Ο καλύτερος αγωγός θερμότητας είναι η λύπη. Γι'αυτό βλέπεις να καίνε κάθε μέρα οι καμινάδες, χωρίς να φαίνεται πουθενά καμιά φωτιά.

Οι κακοί ποιητές τρέφονται από τα γεγονότα,οι μέτριοι από τα αισθήματα, και οι καλοί από τη μετατροπή του τίποτε σε κάτι.
Και διαμάντι στα δύο φτάνει να κόψει ένα μαχαίρι ,αρκεί νά'ναι από συμφέρον.
Κι ένα άστρο που σου κρύβεται ,μην τύχει κι είσαι ο ιδιοκτήτης του.

Το κατά λάθος λάθος μπορεί να σε οδηγήσει και σε άλλα επόμενα,δ εν σε επαναφέρει όμως στο σωστό ποτέ.

Κοίτα να κόβεις κάθε τόσο τα νύχια της Ιστορίας ,επειδή έτσι και μεγαλώσουν θα πνίξουν κι εσένα και την αλήθεια.

Το μεγάλο μας όφελος είναι από τις πολλές μικρές καταστροφές.

Αν δεν σου λείψει ένα κομμάτι ζωής, όνειρα μην περιμένεις.

Ζητώ ν'αγοράσω αξιοπρέπεια σαν αυτή των ελεφάντων που απομακρύνονται για να πεθάνουν.

Μάθε ν'αγοράζεις πάντοτε από την ίδια -όσο μεγάλη κι αν είναι -ποσότητα του ελαχίστου.

Είναι τόσο σχετικά τα μεγέθη, που αυτοκαταργούνται.Ενα ικανό μυρμήγκι βαρύνει-σε απόλυτο αξία- περισσότερο από ένα μέτριο πρωθυπουργό.

Την άνοιξη αν δεν την βρεις τη φτιάχνεις.

Και στον ενεστώτα του αρέσει να ξενοπλαγιάζει ο έρωτας και στον παρακείμενο. Με λίγο παραπάνω πιπέρι κατά την περίσταση.

Μια εξίσωση από κολοκύθια που βράζουν χωρίς κανένα προορισμό είναι η ζωή.

Η σκέψη ξεβάφει. Ο νους ποτέ.

Εχω πει τόσες αλήθειες , που μοιάζει με ψέματα.

Κι έναν πόντο πιο ψηλά να πάτε, άνθρωποι,ευχαριστώ θα σας πει ο Θεός.

Οσο πιο κακός καμαρώνεις ότι γίνεσαι τόσο περισσότερα κιλά χάνεις από το βάρος της δοσμένης ευφυίας σου. Κουτή μέλισσα που με το κεντρί σου χάνεσαι.

Η απόσταση ανάμεσα στο τίποτε και το ελάχιστο είναι κατά πολύ μεγαλύτερη απ'ότι ανάμεσα στο ελάχιστο και το πολύ.

Σε όλα τα δέντρα θα πρέπει να υπάρχει το όνομα κείνο που σε ένα μόνον άπαξ εχάραξες.

Γιατί και ο έρως μία θαυματουργία είναι.

Τον κορυδαλλό τον ακούς μόνον όταν δεν τον βλέπεις , όπως την έμπνευση τη βρίσκεις μόνον όταν δεν την κυνηγάς.

Η ομορφιά μπορεί να πουλιέται. Στις τράπεζες όμως δεν κατατίθεται ποτέ. Ο τόκος θα ήτανε μια φθορά επιπλέον στο υποτιθέμενο κεφάλαιο.

Στο μυαλό του καθενός περιμένει μια κότα.

Τα Ετεροθαλή

Νικά η περήφανη καρδιά τα μαύρα σκότη.
Είναι σπουδαίο πράγμα ο άνθρωπος και μόνο να το σκέφτεσαι.
Παρά λίγη καρδιά θά'ταν ο κόσμος άλλος.
Και δεν ζω και δεν έχω πεθάνει.
Μόνος αλλ'όχι μόνος, όπως πάντα.
Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις όμως για λίγη περηφάνεια το άξιζε.
Πολύ δεν θέλει ο κόσμος. Ενα κάτι. Ελάχιστο. Σαν τη στραβοτιμονιά πριν από το δυστύχημα. Ομως ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Αρκετά λατρέψαμε τον κίνδυνο κι είναι καιρός να μας το ανταποδώσει.
Κι αυτός που δίνει, παίρνει.
Χρυσωμένες έχουν τις παγίδες τους οι άνθρωποι κι είναι ανάγκη να μείνω απ' τους απέξω.

Τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας

Ενα στήθος νέας γυναίκας είναι ήδη άρθρο μελλοντικού Συντάγματος.
Θα υπάρξουν πάντοτε δύο η τρεις γενναίοι να βλέπουνε τον κόσμο χωρίς σκοπιμότητα.
Α, μονάχα νά'ξερα μιαν ελευθερία πραγματική που να μπορώ να την υμνώ χωρίς να φαίνομαι αφελής ή φαρισαίος.
Το αμύγδαλο του κόσμου είναι βαθιά κρυμμένο και παραμένει αδάγκωτο.
Το παν είναι η ρότα σου κόντρα στην κοινωνία ετούτη.
Ολα να τά 'χεις πάντα κάτι λείπει.
Βρέθηκε πάντα να ζητάμε ίσα ίσα εκείνο που δε γίνεται.
Υπάρχει ένας προδότης μέσα σου που η ώρα του θά'ρθει να τιμωρηθεί.
Και ιδού το τελικό συμπέρασμα:νά 'σαι ο αριστοκράτης αλλ'από την ανάποδη.

Εσύ με ξέρεις πιο πολύ...

2011-02-17T10:26:00.000+02:00

Εσύ με ξέρεις πιο πολύ, απ’ όλους στη ζωή μου
τα μαγικά ταξίδια μου, τα έκανες κι εσύ
Όταν η νύχτα μ’ έστελνε, στα στέκια της ερήμου
για σένα ήταν πάντα απλό, να ψάξεις να με βρεις.
Σου λέω με ξέρεις πιο πολύ, απ’ όλους στη ζωή μου
για σένα είναι πάντα απλό, να ψάξεις να με βρεις.
Κι απόψε, μες την έρημη την πόλη, που με βρήκες πάλι,
πάρε με κοντά σου
Κρύψε με μες το παλτό σου, κάνε με κορμί δικό σου
ως την άκρη του μυαλού σου, ως την άκρη του ουρανού σου
Τύλιξέ με στο κασκόλ σου, σαν παιδί σαν άγγελό σου
να χαθώ στη μυρωδιά σου, να χωρέσω στ’ όνομά σου
Η πόλη παίζει τη σκληρή, στα ενήλικα παιδιά της
κι αν λείπει το άλλο σου μισό, μισός μένεις κι εσύ
μα όταν μαζί σου περπατώ, στα έρημα στενά της
στο πέλαγος της μοναξιάς μου, γίνεσαι νησί
Η πόλη παίζει τη σκληρή, στα ενήλικα παιδιά της
κι αν λείπει το άλλο σου μισό, μισός μένεις κι εσύ.

Ένα κυμάτισμα είμαστε ένα τρέμισμα... έρωτα το είπαν...

2011-02-14T10:33:00.000+02:00

Έμπλεος από σένα
πώς κι από πού να σε φωνάξω;

Χύνεται μέσα μου η φωνή μου
και δεν μ’ ακούς και δε μ’ ακούω
και σε ζητώ και δε σε βρίσκω
γιατί είσαι όπου είμαι
κι είμαι όπου είσαι
και κανείς μας δεν είναι όπου είναι.

Απροσδιόριστοι στον κόσμο

Ένα κυμάτισμα είμαστε ένα τρέμισμα
έρωτα το είπαν
ποίηση το είπαν…

Ας ήταν να βρεθούμε
έξω από μένα
έξω από σένα
γιατί περνάει η ώρα και βραδιάζω.

Στα δυτικά μου πάντα ήθελα να’ σουν
να μου γνέφεις
απ’ τα βαθιά των ημερών.

(Βύρων Λεοντάρης)

«Περικοπές από ένα απόκρυφο ευαγγέλιο» (του J.L.Borges)

2011-02-10T00:07:00.001+02:00

Περικοπές από ένα απόκρυφο ευαγγέλιο...

3. Δυστυχισμένοι οι πτωχοί τω πνεύματι, γιατί όπως ήταν πάνω στη γη, θα είναι και κάτω απ’ τη γη.

4. Δυστυχισμένοι όσοι θρηνούν, γιατί πια απόχτησαν τη θλιβερή συνήθεια του θρήνου.

5. Μακάριοι όσοι ξέρουν πως ο πόνος δεν είναι στεφάνι δόξας.

6. Δεν αρκεί νά ’σαι ο έσχατος για νά ’σαι κάποια μέρα ο πρώτος.

7. Ευτυχισμένος όποιος δεν επιμένει πως έχει δίκιο, γιατί κανείς δεν έχει, ή έχουν όλοι.

8. Ευτυχισμένος όποιος συγχωρεί τους άλλους καθώς κι εκείνος που συγχωρεί τον ίδιο τον εαυτο του.

9. Ευλογημένοι οι ειρηνοποιοί, γιατί δε θα καταδεχτούν τη διχόνοια.

10. Ευλογημένοι όσοι δεν διψούν για δικαιοσύνη, επειδή ξέρουν πως η μοίρα μας, αντίδικη ή σπλαχνική, είναι έργο της τύχης, της ανεξιχνίαστης.

11. Ευλογημένοι οι ελεήμονες, γιατί η ευτυχία τους θα είναι να ελεούν κι όχι να περιμένουν ανταπόδοση.

12. Ευλογημένοι όσοι έχουν καθαρή καρδιά, γιατί βλέπουν το Θεό.

13. Ευλογημένοι όσοι διώκονται για χάρη του δίκιου, γιατί τους νοιάζει περισσότερο το δίκιο απ’ ό,τι η ανθρώπινη μοίρα τους.

14. Κανείς δεν είναι το αλάτι της γης, μα και κανένας δεν υπάρχει που να μην ήταν σε κάποια στιγμή της ζωής του.

15. Ν’ ανάβει το φως του λυχναριού κι ας μην το βλέπει κανένας. Θα το δει ο Θεός.

16. Δεν υπάρχει εντολή που να μην παραβαίνεται, ακόμα και αυτά που λέω, κι αυτά που έχουν πει οι προφήτες.

17. Κείνος που θα σκοτώσει κινημένος απ’ το δίκιο, ή από κείνο που πιστεύει για δίκιο, δεν είναι ένοχος.

18. Οι ανθρώπινες πράξεις δεν αξίζουν ούτε για την κόλαση, ούτε για τους ουρανούς.

19. Να μη μισείς τον εχθρό σου, γιατί αν το κάνεις, γίνεσαι κατά κάποιον τρόπο σκλάβος του. Το μίσος σου, δε θα σε ικανοποιήσει περισσότερο από τη γαλήνη σου.

20. Αν σε βάλει σε πειρασμό το δεξί σου χέρι, συγχώρεσέ το· είσαι και σώμα και ψυχή και είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να καθορίσεις το όριο που τα διαχωρίζει.

24. Να μη μεγαλοποιείς τη λατρεία της αλήθειας· δεν υπάρχει άνθρωπος που μέσα σε μια μονάχα μέρα, να μην είπε ψέματα φορές πολλές, έχοντας κάθε δίκιο.

25. Να μην ορκίζεσαι, γιατί ο όρκος είναι μονάχα έμφαση.

26. Να αντιστέκεσαι στο κακό, αλλά χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Σ’ αυτόν που θα σου χτυπήσει το δεξί μάγουλο, μπορείς να του γυρίσεις και τ’ άλλο, φτάνει να μην είναι ο φόβος που στο γυρίζει.

27. Εγώ δε μιλώ ούτε για εκδίκηση, ούτε για συγνώμη· η λησμονιά είναι η μόνη εκδίκηση και η μοναδική συγνώμη.

28. Το να κάνεις καλό στον εχθρό σου, μπορεί να είναι πράξη δικαιοσύνης και δεν είναι δύσκολο: να τον αγαπάς όμως, δεν είναι πράξη ανθρώπου, αλλά πράξη αγγέλου.

29. Κάνοντας καλό στον εχθρό σου, έχεις βρει τον καλύτερο τρόπο να ικανοποιήσεις τη ματαιοδοξία σου.

30. Να μη μαζεύεις πλούτη εδώ στη γη, γιατί τα πλούτη γεννούν την απραξία, κι η απραξία τη θλίψη και την ανία.

31. Σκέψου ότι οι άλλοι είναι δίκαιοι, ή ότι θα μπορούσαν να είναι και, αν αυτό δεν ισχύει, το λάθος δεν είναι δικό σου.

32. Ο Θεός είναι πιο γενναιόδωρος από τους ανθρώπους, και θα τους μετρήσει μ’ άλλα μέτρα.

33. Δώσε τα άγια στα σκυλιά και ρίξε τα μαργαριτάρια σου στους χοίρους· αυτό που έχει σημασία είναι να δίνεις.

34. Ψάχνε, μόνο για νά ’χεις τη χαρά να ψάχνεις και όχι για τη χαρά πως βρίσκεις...

39. Η πύλη είναι εκείνη που διαλέγει, όχι ο άνθρωπος.

40. Μην κρινεις το δέντρο από τους καρπούς του, ούτε τον άνθρωπο από τα έργα του· μπορούσαν νά ’ναι και καλύτερα ή χειρότερα.

41. Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα, όλα πάνω στην άμμο χτίζονται, όμως το χρέος μας είναι να χτίζουμε σα νά ’τανε η άμμος πέτρα...

47. Ευτυχισμένος όποιος είναι φτωχός δίχως πίκρα και όποιος είναι πλούσιος δίχως αλαζονία.

48. Ευτυχισμένοι οι γενναίοι, αυτοί που δέχονται με τον ίδιο τρόπο τη συμφορά ή τις δάφνες.

49. Ευτυχισμένοι όσοι συγκρατούν στη μνήμη τους τα λόγια του Βιργίλιου ή του Χριστού, γιατί τα λόγια αυτά θα φωτίζουν τη ζωή τους.

50. Ευτυχισμένοι όσοι αγαπιούνται κι όσοι αγαπούν κι όσοι μπορούν να ξεπεράσουν την αγάπη.

51. Ευτυχισμένοι οι ευτυχισμένοι.

[Χορχε Λουις Μπορχες, Ποιήματα, μετ. Δ.Καλομοίρης. Ελληνικά Γράμματα, 1995]

ΠΗΓΗ : http://eaglestefanos.blogspot.com/2010/12/jlborges.html

Τα τζιτζίκια του χειμώνα

2011-02-07T14:57:00.000+02:00

Η αρχή του «90/10» Συγγραφέας: Stephen Covey

2011-02-03T20:53:00.000+02:00

Ανακάλυψε την αρχή του «90/10», Μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου.
(ή τουλάχιστον τον τρόπο που αντιμετωπίζεις καθημερινές καταστάσεις)

Ποια είναι η αρχή: 10% της ζωή μας είναι τυχαία γεγονότα
…90% της ζωής μας είναι αποτέλεσμα των δικών μας αντιδράσεων

Τι σημαίνει αυτό;

Δεν έχουμε κανέναν έλεγχο για το 10% που μας συμβαίνουν.

Δεν μπορούμε να σταματήσουμε ένα αυτοκίνητο όταν προκαλεί ατύχημα μετά από μια μηχανική βλάβη…

Το αεροπλάνο μπορεί να καθυστερήσει να φτάσει στον προορισμό του και μπορεί να μας βγάλει τελείως έξω στον προγραμματισμό μας…

Μπορεί ένας οδηγός να κάνει μια απερίσκεπτη ενέργεια μέσα στην τρέλα της κίνησης στην πόλη…

Δεν έχουμε κανένα έλεγχο σε αυτό το 10%.

Στο υπόλοιπο 90% έγκειται η διαφορά. Εσύ καθορίζεις αυτό το ποσοστό.

Πώς;

Με τις αντιδράσεις σου...

Δεν μπορείς να ελέγξεις ένα κόκκινο φανάρι.

Αλλά μπορείς να ελέγξεις τις αντιδράσεις σου.

Για να δούμε ένα παράδειγμα

Τρως πρωινό με την οικογένειά σου. Η κόρη σου κατά λάθος ρίχνει τον καφέ σου επάνω στο σακάκι σου.
Δεν έχεις τον έλεγχο για αυτό που συνέβη.
Το τι ακολουθεί μετά εξαρτάται από την αντίδρασή σου.
Τρελαίνεσαι και αρχίζεις τις φωνές. Σηκώνεσαι απότομα από την καρέκλα σου λέγοντας στην κόρη σου ότι δεν μπορείς να πιστέψεις πόσο απρόσεκτη ήταν.
Αρχίζει να κλαίει.
Μετά τις φωνές σου στην κόρη σου επιτίθεσαι στη γυναίκα σου και τις λες γιατί άφησε στην άκρη του τραπεζιού το φλιτζάνι του καφέ.
Ακολουθεί μια σύντομη αλλά έντονη λογομαχία.
Πηγαίνεις στο δωμάτιό σου και αλλάζεις γρήγορα.
Επιστρέφοντας στην κουζίνα η κόρη σου κλαίει ακόμη για αυτό που έγινε με αποτέλεσμα να έχει περάσει η ώρα για το σχολείο της. Χάνει το λεωφορείο για το σχολείο.
Πρέπει να κάνεις κάτι, γιατί τα χρονικά όρια έχουν στενέψει.
Τρέχεις στο αυτοκίνητό σου με την κόρη σου για να την πας εσύ στο σχολείο της.
Επειδή έχεις αργήσει, τρέχεις αρκετά για να προλάβεις ξεπερνώντας το επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας.
Έχεις καθυστερήσει 15 λεπτά πηγαίνοντας την κόρη σου στο σχολείο έχοντας μια κλήση για υπέρβαση ορίου ταχύτητας.
Η κόρη σου τρέχει στο σχολείο της χωρίς να σου πει καλημέρα.

Έχοντας φτάσει στη δουλειά σου 20 λεπτά αργότερα, συνειδητοποιείς ότι έχεις ξεχάσει τον χαρτοφύλακά σου.

Η μέρα σου ξεκίνησε απαίσια. Και δεν φτιάχνει καθώς περνάει η ώρα.
Γυρίζεις σπίτι.
Γυρίζοντας σπίτι υπάρχει ένα θέμα, μια πληγή στη σχέση σου με την κόρη σου και με τη γυναίκα σου που άκουσαν ό,τι άκουσαν..
Γιατί;
Γιατί αντέδρασες με αυτόν τον τρόπο το πρωί.

Γιατί είχες μια κακή μέρα;

A) Ο καφές το προκάλεσε;

B) Η κόρη σου έφταιξε;

Γ) Ο τροχονόμος ήταν η αιτία;

Δ) Εσύ το προκάλεσες;

Η απάντηση είναι η Δ. Δεν είχες τον έλεγχο για αυτό που συνέβη με τον καφέ.

Η αντίδρασή σου σε αυτά τα 5 δευτερόλεπτα σου χάλασε τη μέρα.

Για να δούμε τι θα μπορούσε να γίνει;

Ο καφές πέφτει επάνω σου.
Η κόρη σου σε κοιτάει με μάτια ανοιχτά και είναι έτοιμη να κλάψει.
Με γλυκό τρόπο λες: “Μην ανησυχείς γλυκιά μου, πρέπει να είσαι πιο προσεκτική όμως την επόμενη φορά.”
Σκουπίζεσαι με μια πετσέτα και αλλάζεις σακάκι.
Παίρνεις τον χαρτοφύλακά σου και επιστρέφεις στην κουζίνα βλέποντας από το παράθυρο την κόρη σου να ανεβαίνει στο λεωφορείο για το σχολείο της.
Γυρίζει και σε χαιρετάει με το χέρι της. Φτάνεις στη δουλειά σου με ελάχιστη καθυστέρηση.

Βλέπεις τη διαφορά;

Δύο διαφορετικά σενάρια.
Και τα δύο ξεκίνησαν την ίδια στιγμή. Τελείωσαν όμως τελείως διαφορετικά.
Γιατί;
Γιατί οι αντιδράσεις σου ήταν διαφορετικές.

Δεν έχεις τον έλεγχο για το 10% που συμβαίνει στη ζωή σου.

Το υπόλοιπο 90% καθορίζεται από τις αντιδράσεις σου.

Αν κάποιος λέει αρνητικά πράγματα για σένα, μην γίνεις ‘σφουγγάρι’.
Άσε την επίθεση που δέχεσαι να κυλίσει σαν νερό.
Δεν πρέπει να αφήσεις τα αρνητικά σχόλια να σε επηρεάσουν.

Αντέδρασε κατάλληλα και δεν θα καταστρέψεις τη μέρα σου.
Μια λάθος αντίδραση μπορεί να καταστρέψει μια φιλία, να απολυθείς από τη δουλειά, να θυμώσεις και να εκνευριστείς απίστευτα.

Πώς αντιδράς αν κάποιος σε εμποδίσει στην κίνηση του δρόμου;
Χάνεις την ψυχραιμία σου; Εκνευρίζεσαι; Ανεβαίνει η πίεση σου;
Και τι έγινε αν φτάσεις 10 λεπτά αργότερα στη δουλειά σου;
Γιατί επιτρέπεις σε ένα αυτοκίνητο να χαλάσει τη μέρα σου;

Θυμήσου την αρχή του 90/10.

Το αφεντικό σου λέει ότι χάνεις τη δουλειά σου.
Γιατί χάνεις τον ύπνο σου και είσαι χάλια;

Χρησιμοποίησε το άγχος σου από τη θετική του πλευρά και ψάξε μια νέα δουλειά.

Το αεροπλάνο έχει καθυστέρηση. Μάλλον θα χαλάσει το πρόγραμμα της μέρας σου.

Γιατί επιτίθεσαι φραστικά στον υπάλληλο που κόβει τα εισιτήρια;
Δεν έχει καμία ανάμειξη σε αυτό που συμβαίνει.

Χρησιμοποίησε το χρόνο σου για να διαβάσεις λίγο περισσότερο, μίλα με τους υπόλοιπους επιβάτες…
Αν εκνευριστείς βγαίνει κάτι;

Τώρα γνωρίζεις για την αρχή του 90/10.
Εφάρμοσέ την και θα είσαι πολύ διαφορετικός από πριν.
Δεν θα χάσεις κάτι εφαρμόζοντάς της.

Η αρχή του 90/10 είναι απλή αλλά καταπληκτική. Λίγοι την ξέρουν και την εφαρμόζουν.

Και τι πετυχαίνουν;

Θα το διαπιστώσεις στον εαυτό σου!

Εκατομμύρια ανθρώπων υποφέρουν από στρες, πονοκεφάλους, ημικρανίες.

Όλοι μας μπορούμε να καταλάβουμε και να εφαρμόσουμε την αρχή του 90/10.
Μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας!

…Απόλαυσέ το!...

Χρειάζεται θέληση για να δώσουμε στους εαυτούς μας την …άδεια για να νοιώσουν μια
διαφορετική ματιά της ζωής.

Πραγματικά, ό,τι κάνουμε, δίνουμε, λέμε ή ακόμη σκεφτόμαστε, είναι σαν μπούμερανγκ.
Θα γυρίσει σε εμάς...

Αν θέλουμε να παίρνουμε, πρέπει να μάθουμε να δίνουμε πρώτα...
Μπορεί να μείνουμε με άδεια χέρια βέβαια, αλλά η καρδιά μας θα είναι γεμάτη από αγάπη...

Και αυτοί που αγαπούν τη ζωή, έχουν αυτό το συναίσθημα χαραγμένο στην καρδιά τους για πάντα…

η αρχή του 90 10

2011-02-03T12:13:00.001+02:00

Check out this SlideShare Presentation:

η αρχή του 90 10

View more presentations from Kostas Tampakis.

2011-01-30T21:54:00.000+02:00

Ο άνεμος στο νησί - Πάμπλο Νερούντα

2011-01-30T21:53:00.002+02:00

Ο άνεμος είναι άλογο
άκου το πώς τρέχει
στη θάλασσα, στον ουρανό.

Θέλει να με πάρει, άκου
πώς περιτρέχει όλη τη γη
για να με πάρει μακριά.

Κρύψε με στην αγκαλιά σου
γι' αυτή τη νύχτα μόνο,
που η βροχή θρυμματίζει
πάνω στη θάλασσα και στη στεριά
τα αμέτρητα στόματά της.

Άκου πώς ο άνεμος
με καλεί καλπάζοντας
για να με πάρει μακριά.

Με το μέτωπό σου στο μέτωπό μου,
με τα χείλη σου στα χείλη μου,
δεμένα τα κορμιά μας
στον έρωτα που μας καίει,
άσε τον άνεμο να φύγει
χωρίς να με πάρει μαζί του.

Άσε τον άνεμο να φύγει
αφροστεφανωμένος,
να με καλεί και να με ψάχνει
καλπάζοντας μες στο σκοτάδι,
κι εγώ, βυθισμένος
στα μεγάλα σου μάτια,
γι' αυτή τη νύχτα μόνο
να ξαποσταίνω αγάπη μου.

2011-01-26T23:26:00.000+02:00