Απόψε βρέχει. Μια λεπτή, αθόρυβη βροχή σαν ευλογία. Η πόλη τυλιγμένη σε νεφέλη ονείρου. Βγήκα στους δρόμους εκείνη, ακριβώς, την ώρα που δεν είναι μέρα ούτε νύχτα, εκείνη, ακριβώς, την ώρα που η ψυχή γονατίζει κι αποζητά στηρίγματα. Στο φύσημά της η νύχτα έσβησε τις λεπτομέρειες και άφησε μόνο τα περιγράμματα των πραγμάτων. Χαμήλωνε κι ο ορίζοντας χωρίς θάμπη και πλάνες. Σκοτεινός και βαρύς.
Η ώρα της βροχής στη φύση. Η ώρα της βροχής μέσα μου. Έκλεισα την ομπρέλα. Περπατούσα ασκεπής. Χιλιάδες επίμονες σταγόνες στάλαζαν, κόμποι διάφανοι στα μαλλιά μου, κατρακυλούσαν στα βλέφαρα, υποψία από δάκρυ. χιλιάδες επίμονες σταγόνες μ' έκρουαν στα μάγουλα. Έμοιαζαν τύψεις...
Κι όμως, την αγαπώ τη βροχή. Αυτό το παραμυθένιο σκηνικό με πρωταγωνιστή το νερό σαν να πρόκειται κάθε φορά να σβήσει την προαιώνια δίψα μου. Δίψα για ζωή, για ολόκληρη ζωή, όχι για το λίγο του κόσμου, του ονείρου το ελάχιστο. Έπειτα, θέλγομαι από όλα τα υδαρή, τα απροσχημάτιστα, όσα δεν ευδοκιμούν μέσα σε περιχαρακωμένα πλαίσια/φυλακές, όσα αλλάζουν υπόσταση με τις διαθέσεις της ψυχής, απρόβλεπτα σαν το νερό, ελεύθερα σαν το ποτάμι, ανυπόταχτα σαν τα σύννεφα. Αγαπώ τις ροές των σκέψεων, των συναισθημάτων, των αναπολήσεων. Μακριά από τη στατικότητα των υπολογισμών, την ψυχρή τελειομανία των προβλέψιμων που σου στερούν την ανάσα της άλλης στιγμής με τα απρόσμενα χρώματα. Είμαι ποταμός ασυντόνιστος που ξεχειλίζει, όταν βουρκώνει ή όταν τα νερά του τραγουδούν με της καρδιάς τους κτύπους, τους ασυλλόγιστους. Είμαι βροχή ποτιστική και δρόσος των αρωμάτων, στάλα εαρινής δροσιάς που λαμπυρίζει φως, έτοιμη να παραδοθεί στου Καιρού το πρώτο, πράσινο κάλεσμα.
Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2008
Φτάνει πια!
Παραθέτω τις σκέψεις και τον προβληματισμό του αγαπημένου μου φίλου Μάνου (στο διαδίκτυο "mast1960") αντιγράφοντας από το blog του http://wildstories-mast1960.blogspot.com:
"Με περνάτε σίγουρα για κορόιδο, ξέρετε πολύ καλά πως είστε από ανεπαρκείς έως επικίνδυνοι, αλλά κάνετε την πάπια, δεν με λογαριάζετε για τον απλούστατο λόγο ότι θεωρείτε δεδομένη την ψήφο μου.
Και ομως κανετε λαθος. Δεν θα σας ψηφισω απλουστατα διοτι δεν με εμπνεετε πια. Απέχω.
Δεν ειμαι ουτε θυμωμενος ουτε αγανακτισμένος. Ειμαι απλα μια μοναδα που σκεφτεται πως οσο λιγοτερο ασχολουμαι με εσας τοσο πιο υγειης θα ειμαι.
Εχετε κανει ενα εγκλημα που ξερω καλα πως δεν θα πληρωστε ποτε. Μου σκοτωσατε την ελπιδα ρε, και μεγαλωνω ενα γιο που ειναι 6,5 χρονων και θα επρεπε να του εμφυσησω την ελπιδα και το ηθος και τον πατριωτισμο, και και και...
Τωρα εχετε καταφερει να με κανετε να σκεφτομαι με ποιο τροπο θα τον κανω να απεμπλακει απο αυτο το μορφωμα που λεγεται ελλαδα.
Ναι δεν ειμαι περηφανος που ειμαι ελληνας, ισα ισα ντρεπομαι γιαυτο.
Εχω ζησει αρκετα χρονια ρε αλητες στο εξωτερικο, ειμαι σε θεση να ξερω τι σημαινει πατριδα, συγκροτημενο κρατος, εξουσια και πως ασκειται, αξιοπρεπεια μεταναστη, συμπεριφορα δημοσιου υπαληλλου, συμπεριφορα οπαδου στο γηπεδο, γιατρος, ελευθερος επαγγελματιας.
Καμμια σχεση ρε αλητες με αυτο που ζω στην χωρα που με γεννησε, τι διαολο δεν ξερετε η κανετε πως δεν καταλαβαινετε?
Μιλω για εσας τους βολευτες, που βολευεστε και βολευετε για να βολευτειτε, που ασελγειτε πανω σε ενα πτωμα που λεγεται πατριδα μου και δεν εχετε αιδω, στοιχειωδη αξιοπρεπεια, ευθιξια, το μονο που πολυ καλα ξερετε ειναι να μιλατε παντα με αερολογιες, θεωρωντας πως εγω ειμαι ηλιθιος και δεν μπορω να σας κρινω.
Και ομως γιελιεστε, εγω θα φυτευω δεντρα εκει που καιγονται, θα ακουω Χατζηδακη, θα κανω ανακυκλωση, θα βοηθω το ¨Γιαννη¨ που με εχει αναγκη, θα λεω καλημερα, θα χαμογελω.
Ο γιος μου λαμογια θα μεγαλωσει οπως εγω θελω, τα προτυπα του θα ειναι ο Καζαντζακης, ο Λουντεμης, ο Παππους μου που πολεμησε στη Μικρασια τοσα χρονια, το σαντουρι, θα μαθει να γελαει και να περιμενει τα καλιτερα ΟΧΙ απο εσας αλλα απο εκεινους που αγαπαει και τον αγαπουν.
Γιατι εσεις δεν αγαπατε τιποτα, το αντιθετο μισειτε, γιαυτο η σπορα σας ειναι ο Διχασμος, η κατηγοριοποιηση των πολιτων, η ισοπεδωση της ανθρωπινης αξιοπρεπειας.
Θα σταματησω να σας δινω αυτα που σας ειναι απαραιτητα να επιβιωνετε θελω να μην υπαρχετε στη ζωη μου διοτι μου κανετε κακο. Ντροπη σας.
Και ολα αυτα στο ονομα της Δημοκρατιας, που εχετε κανει σαν τα μουτρα σας, απευθυνομενοι στο κοπαδι σας, που αποτελειται απο ανεγκεφαλους βλακες μη σκεπτομενους.
Θα σας νικησω, ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ελευθερα και το μονο που περιμενω ειναι να σας δω να σας σκοτωνει το παιδι που εσεις αναθρεψατε".
"Με περνάτε σίγουρα για κορόιδο, ξέρετε πολύ καλά πως είστε από ανεπαρκείς έως επικίνδυνοι, αλλά κάνετε την πάπια, δεν με λογαριάζετε για τον απλούστατο λόγο ότι θεωρείτε δεδομένη την ψήφο μου.
Και ομως κανετε λαθος. Δεν θα σας ψηφισω απλουστατα διοτι δεν με εμπνεετε πια. Απέχω.
Δεν ειμαι ουτε θυμωμενος ουτε αγανακτισμένος. Ειμαι απλα μια μοναδα που σκεφτεται πως οσο λιγοτερο ασχολουμαι με εσας τοσο πιο υγειης θα ειμαι.
Εχετε κανει ενα εγκλημα που ξερω καλα πως δεν θα πληρωστε ποτε. Μου σκοτωσατε την ελπιδα ρε, και μεγαλωνω ενα γιο που ειναι 6,5 χρονων και θα επρεπε να του εμφυσησω την ελπιδα και το ηθος και τον πατριωτισμο, και και και...
Τωρα εχετε καταφερει να με κανετε να σκεφτομαι με ποιο τροπο θα τον κανω να απεμπλακει απο αυτο το μορφωμα που λεγεται ελλαδα.
Ναι δεν ειμαι περηφανος που ειμαι ελληνας, ισα ισα ντρεπομαι γιαυτο.
Εχω ζησει αρκετα χρονια ρε αλητες στο εξωτερικο, ειμαι σε θεση να ξερω τι σημαινει πατριδα, συγκροτημενο κρατος, εξουσια και πως ασκειται, αξιοπρεπεια μεταναστη, συμπεριφορα δημοσιου υπαληλλου, συμπεριφορα οπαδου στο γηπεδο, γιατρος, ελευθερος επαγγελματιας.
Καμμια σχεση ρε αλητες με αυτο που ζω στην χωρα που με γεννησε, τι διαολο δεν ξερετε η κανετε πως δεν καταλαβαινετε?
Μιλω για εσας τους βολευτες, που βολευεστε και βολευετε για να βολευτειτε, που ασελγειτε πανω σε ενα πτωμα που λεγεται πατριδα μου και δεν εχετε αιδω, στοιχειωδη αξιοπρεπεια, ευθιξια, το μονο που πολυ καλα ξερετε ειναι να μιλατε παντα με αερολογιες, θεωρωντας πως εγω ειμαι ηλιθιος και δεν μπορω να σας κρινω.
Και ομως γιελιεστε, εγω θα φυτευω δεντρα εκει που καιγονται, θα ακουω Χατζηδακη, θα κανω ανακυκλωση, θα βοηθω το ¨Γιαννη¨ που με εχει αναγκη, θα λεω καλημερα, θα χαμογελω.
Ο γιος μου λαμογια θα μεγαλωσει οπως εγω θελω, τα προτυπα του θα ειναι ο Καζαντζακης, ο Λουντεμης, ο Παππους μου που πολεμησε στη Μικρασια τοσα χρονια, το σαντουρι, θα μαθει να γελαει και να περιμενει τα καλιτερα ΟΧΙ απο εσας αλλα απο εκεινους που αγαπαει και τον αγαπουν.
Γιατι εσεις δεν αγαπατε τιποτα, το αντιθετο μισειτε, γιαυτο η σπορα σας ειναι ο Διχασμος, η κατηγοριοποιηση των πολιτων, η ισοπεδωση της ανθρωπινης αξιοπρεπειας.
Θα σταματησω να σας δινω αυτα που σας ειναι απαραιτητα να επιβιωνετε θελω να μην υπαρχετε στη ζωη μου διοτι μου κανετε κακο. Ντροπη σας.
Και ολα αυτα στο ονομα της Δημοκρατιας, που εχετε κανει σαν τα μουτρα σας, απευθυνομενοι στο κοπαδι σας, που αποτελειται απο ανεγκεφαλους βλακες μη σκεπτομενους.
Θα σας νικησω, ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ελευθερα και το μονο που περιμενω ειναι να σας δω να σας σκοτωνει το παιδι που εσεις αναθρεψατε".
Κυριακή 8 Ιουνίου 2008
Σαν το τζιτζίκι
«Σαν το τζιτζίκι»
Στίχοι και μουσική: María Elena Walsh
Μετάφραση από τα Ισπανικά: Μαύρος Γάτος
Με προδώσαν, με σκοτώσαν, με πετάξαν στο γκρεμό
κι όμως κοίτα με, ξανά, στα πόδια μου πατάω
και δοξάζω την κατάρα και το χέρι του φονιά
πού’μαι πάλι εδώ στο φως, και τραγουδάω
Τραγούδι του Ήλιου, σαν το τζιτζίκι
που ήταν χρόνια στη γη θαμμένο
έχω κι εγώ επιζήσει
σε πόλεμο στημένο
Και ξανά θα με σκοτώσουν, και ξανά θ’ αναστηθώ,
έμαθα να πολεμώ, για να νικήσω
και δοξάζω το σκοτάδι, και το μαύρο ριζικό
που στα πόδια μου πατώ, να τραγουδήσω
Τραγούδι του Ήλιου, σαν το τζιτζίκι
που ήταν χρόνια στη γη θαμμένο
έχω κι εγώ επιζήσει
σε πόλεμο χαμένο
Και ξανά θα σε σκοτώσουν, και τον Ήλιο θα ξεχάσεις
πόσες νύχτες θα περάσεις πικραμένο
και την ώρα της οδύνης, και της μαύρης συμφοράς
κάποιο χέρι θα σε σώσει αγαπημένο
Τραγούδα του Ήλιου, σαν το τζιτζίκι
που ήταν χρόνια στη γη θαμμένο
θά’χεις κι εσύ επιζήσει
σε πόλεμο χαμένο
Στίχοι και μουσική: María Elena Walsh
Μετάφραση από τα Ισπανικά: Μαύρος Γάτος
Με προδώσαν, με σκοτώσαν, με πετάξαν στο γκρεμό
κι όμως κοίτα με, ξανά, στα πόδια μου πατάω
και δοξάζω την κατάρα και το χέρι του φονιά
πού’μαι πάλι εδώ στο φως, και τραγουδάω
Τραγούδι του Ήλιου, σαν το τζιτζίκι
που ήταν χρόνια στη γη θαμμένο
έχω κι εγώ επιζήσει
σε πόλεμο στημένο
Και ξανά θα με σκοτώσουν, και ξανά θ’ αναστηθώ,
έμαθα να πολεμώ, για να νικήσω
και δοξάζω το σκοτάδι, και το μαύρο ριζικό
που στα πόδια μου πατώ, να τραγουδήσω
Τραγούδι του Ήλιου, σαν το τζιτζίκι
που ήταν χρόνια στη γη θαμμένο
έχω κι εγώ επιζήσει
σε πόλεμο χαμένο
Και ξανά θα σε σκοτώσουν, και τον Ήλιο θα ξεχάσεις
πόσες νύχτες θα περάσεις πικραμένο
και την ώρα της οδύνης, και της μαύρης συμφοράς
κάποιο χέρι θα σε σώσει αγαπημένο
Τραγούδα του Ήλιου, σαν το τζιτζίκι
που ήταν χρόνια στη γη θαμμένο
θά’χεις κι εσύ επιζήσει
σε πόλεμο χαμένο
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)