Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

"Η ΑΓΑΠΗ" - Λεό Μπουσκάλια

    "Η αγάπη είναι αγάπη μόνον όταν προσφέρεται χωρίς προσμονή ανταλλαγμάτων. Λόγου χάρη, δε μπορείς να επιμένεις να σ' αγαπήσει κάποιος, να σου ανταποδώσει την αγάπη. Ακόμη και να το σκεφτεί κανένας αυτό, είναι αστείο. Ωστόσο υποσυνείδητα, αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν. Αν αγαπάς αληθινά τότε δεν έχεις άλλη επιλογή από το να πιστεύεις, να έχεις εμπιστοσύνη και να ελπίζεις ότι η αγάπη θα σου επιστραφεί. Αλλά δεν υπάρχει καμία σιγουριά γι' αυτό, καμιά εγγύηση. Αν περιμένει κανένας ν' αγαπήσει μόνον όταν θά 'ναι σίγουρος ότι θα δεχτεί ίση αγάπη σαν αντάλλαγμα, θα περιμένει για πάντα. Στην πραγματικότητα, αν αγαπά χωρίς την παραμικρή προσδοκία πάλι στα σίγουρα θ' απογοητευτεί τελικά, γιατί δεν είναι καθόλου πιθανό ότι οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να ικανοποιήσουν όλες τις ανάγκες του, έστω κι αν η αγάπη τους γι' αυτόν είναι μεγάλη. 


   Αγαπά κανένας επειδή το θέλει, επειδή αυτό του δίνει χαρά, επειδή ξέρει ότι η ωρίμανση και η ανακάλυψη του εαυτού του εξαρτάται από αυτό. Ξέρει ότι η μοναδική σιγουριά που έχει βρίσκεται μέσα στον εαυτό του. Αν εμπιστεύεται τον εαυτό του και πιστεύει σ' αυτόν, θα εμπιστεύεται και θα πιστεύει και στους άλλους. Θα είναι πρόθυμος ν' αποδεχτεί το καθετί που είναι ικανοί να του δώσουν, αλλά θα μπορεί και να είναι σίγουρος και να μην εξαρτιέται από τίποτα άλλο έξω από τον ίδιο τον εαυτό του."

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2012

Σαν κορυφαία της κυκλικής σιωπής (Πόλυ Τζωρτζοπούλου - Καρανάσου)



           Στις γυναίκες όλων των καιρών

Πολύαλγες γυναίκες
πώς πνίγετε τις μύχιες φωνές - κραυγές
εκείνες που λιμνάζουν προαιώνια στην πίκρα
του αδοκίμαστου
έτοιμες ν' αφαιρέσετε τη γνωριμία
του άφθαστου στο πάμφλογο
του ονείρου.

Ω των φρυγμένων πόθων αναστολές
μια στέρνα μικρή βουρκωμένη στα έγκατα.

Γυναίκες απαραμύθητες.
της Μοίρας ο μαγνητισμός μια σύμβαση
κι η πλησμονή των αισθημάτων - ρεύμα
υπόγειο, βουερό στις φλέβες - να μένει ακατάληπτη
σαν δώρημα χιλιάκριβο, παρά σαν άκαμπτο
"πρέπει", αιχμηρό.

Ω της αβύσσου θλίψη έγκρυπτη
στην κυκλική σιωπή σας, ω ερημόκαρπες
μορφές στα κράσπεδα του κόσμου, κρυσταλλωμένα
αστέρια σ' άστοργους ουρανούς.

Τριστάλαινες γυναίκες
στο πάθος το λυσίκομο του Έρωτα
ενδοτικές
με τα βαθύφυλλα αινίγματα των αγγιγμάτων
ν' ανάβετε του θαύματος τη σπίθα
σφίγγοντας μες στον κόρφο σας όλες τις Ευκτικές
των γαλανών ευχών που μένουν
ανεπίδοτες. Γιατί, διαβατική
η Αγάπη
μόνο το ίχνος της ολόγλυφη
αγωνία στο πρόσωπο … κι ο άλλος,
ο πολυφίλητος,
μαρμαρυγή ολιγόζωη. Και σεις να ψάχνετε,
να ψάχνετε την άγια ανταπόκριση πλούσιες
από λύπη, γιατί πολύ αγαπήσατε
στο θρόισμα του λευκού, στο χείμαρρο
του γαλάζιου παράφορα, παράτολμα,
ολοκληρωτικά και πάντα
αμετανόητα.

Ω λόχμες του γλυκασμού
Γυναίκες
πώς αναλώνεστε από προσμονή σε προσμονή
καρτερικές
στου εγκρεμού το βράχο.
Πώς ξημερώνεστε ίσκιοι
σε σκοτεινές αυγές διψώντας
λέξεις ζείδωρες  
τόσα διάπυρα ικεσίας βλέμματα
κάθε που πολιορκείτε της αφωνίας
την παγωνιά ν' ανθήσει
να μιλήσει.
Πόση ερημία
στην κλίνη της φιλότητας.

Γυναίκες απόλυτα τρωτές
στων ανθρωπείων τη θάλασσα
πώς σπεύδετε να δικαιολογήσετε όλα
τ' αδικαιολόγητα και την ασχήμια, την ένδον
φτώχια, το "τίποτα" στην κίβδηλη
συντροφικότητα
να το μεταμφιέσετε σε κάτι άλλο - ξόρκι
και φυλακτό η Αγάπη - που να πονά
λιγότερο, εσάς μέμφομαι
μαζί με μένα και για σας μέλπω
τον έλεγο
της αθλοφόρου
απαντοχής ω τλήμονες
γυναίκες.

        Αύγουστος 2000