Ο Χρόνος

Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών
Τα μάτια μου ορθάνοιχτα μες στις εικόνες του
Οδυσσέας Ελύτης «Προσανατολισμοί»

Δεν υπάρχει παρόν.
Από τη στιγμή που το ζεις που το εκποιείς σε βλέμματα, αγγίγματα, αφές, οσμές και γεύσεις, δεν υπάρχει. Το «τώρα» καταλύεται με την εκφορά και μόνο της λέξης. Δεν υπάρχει παρόν. Ισορροπούμε ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Ζούμε στο μεταίχμιο μ’ ένα ρεαλισμό που ακόμα ονειρεύεται, καθώς όλα περνούν στο χώρο της μνήμης, στης θύμησης τα λιβάδια, για να κατέβει αργά αλλά σταθερά να τα σκεπάσει το ανάερο σύννεφο της λήθης.
Άρα, το παρόν τρέχει να γίνει παρελθόν, να πάρει τη λάμψη που φέγγει ήπια χωρίς να τυφλώνει. Βιάζεται να γίνει χθες, ένα χθες που πονά, γιατί έχασε του παρόντος τη φλόγα, κι ας ευχόσουν να το κρατήσεις δέσμιο μέσα στην τρεμάμενη χούφτα σου, να το δελεάσεις να μείνει κοντά σου ή να βρεις μαγικά ξόρκια για να ξεχαστεί εκεί, δίπλα στης καρδιάς το χτύπο.
Όμως, η στιγμή, αυτή η κουκίδα του χρόνου που μας παροχετεύει ζωή δεν είναι πολύτιμη παρά μόνο γιατί μέσα της κρύβεται η στιγμή που θα ρθει, οι στιγμές που θάρχονται ολοένα μέχρι την ώρα της στερνής στιγμής, αυτής που δε θα υπάρχει για μας, γιατί δε θα τη νιώθουμε πια. Μετά τη γραμμή του Ασάλευτου, ο μη Χρόνος… Ζούμε στο παρόν, σαν σε μια μεθόριο, σ’ ένα σύνορο που δεν είναι άλλο από μια διαρκή υπενθύμιση του θανάτου. Κι όταν η κρυερή φτερούγα του ακούγεται πολύ κοντά, τότε ο Χρόνος αργοσταλάζει, διαστέλλεται για να χωρέσει σκέψεις, τότε τα λόγια αποκτούν βάρος, κι όλα επανεκτιμώνται. Τότε, ανακαλύπτεις χρώματα στο δειλινό, βλέπεις τη λεωφόρο ακίνητη από ψηλά, σαν φαντασμαγορία κινηματογραφική, τα αυτοκίνητα γλιστράνε αργά, οι λάμπες φθορισμού διαβρώνουν τα πρόσωπα, οι ψίθυροι ακούγονται καθαρά. Ενώπιον του αμετάκλητου, ο χρόνος ξαναγίνεται αναστοχαστικός. Τότε, είσαι εσύ και συ. Βλέπεις το χρόνο αυτό που είναι: ζωή.
Στο πολυάνθρωπο ποτάμι των πόλεων ο Χρόνος δε μας ανήκει, δεν τον ορίζουμε. Ο Χρόνος μας περιέχει. Είμαστε ταξιδιώτες του Καιρού, του μύθου και του ονείρου. Αυτό είναι το νόημα της ύπαρξης και το ταξίδι η ουσία του. Ωστόσο, πολεμάμε με όποιον τρόπο μπορούμε το Χρόνο, τον απολέμητο, καθώς γλιστρά, άμμος θαλασσινή απ’ τα’ ακροδάχτυλα διεκδικώντας άπληστα την προσωπική του παράταση ζωής ο καθένας.
Γέρνει ν’ αφουγκραστεί τα βήματα του χρόνου που αποχωρεί. Γέρνει ν’ αφουγκραστεί και την ψυχή του που πλημμυρίζει από ανάμνηση τώρα που έρχεται το βράδυ. Με ερειπωμένα ενθύμια πλάθει μια ελεγεία για τον κερδισμένο Χρόνο, για ό,τι πέρασε μα δε χάθηκε. Ευλογημένη η μνήμη που τον εγείρει πάλι – δένδρο γέρικο αλλά δυνατό – κι ας τρέχουν τα ποτάμια του Χρόνου ασταμάτητα προς τον ωκεανό τραγουδώντας ή θρηνώντας. Αυτός έχει τις μνήμες που καταφθάνουν, όπως σμήνη πουλιών, όταν κατεβαίνουν ορμητικά στους κάμπους. Φθάνουν να του θυμίσουν τις γεμάτες στιγμές, που έδωσαν χρώματα, ήχους, χυμούς στις ώρες και στις μέρες του, που δικαίωσαν την ανθρώπινη αγωνία του και του προσπόρισαν, πολλές φορές, τη χαμένη εσωτερικότητά του, έστω και στο φως μιας αντανάκλασης, μιας αμυδρής μεταφυσικής θαλπωρής. Π. Τζ.

Βροχή

Απόψε βρέχει. Μια λεπτή, αθόρυβη βροχή σαν ευλογία. Η πόλη τυλιγμένη σε νεφέλη ονείρου. Βγήκα στους δρόμους εκείνη, ακριβώς, την ώρα που δεν είναι μέρα ούτε νύχτα, εκείνη, ακριβώς, την ώρα που η ψυχή γονατίζει κι αποζητά στηρίγματα. Στο φύσημά της η νύχτα έσβησε τις λεπτομέρειες και άφησε μόνο τα περιγράμματα των πραγμάτων. Χαμήλωνε κι ο ορίζοντας χωρίς θάμπη και πλάνες. Σκοτεινός και βαρύς.
Η ώρα της βροχής στη φύση. Η ώρα της βροχής μέσα μου. Έκλεισα την ομπρέλα. Περπατούσα ασκεπής. Χιλιάδες επίμονες σταγόνες στάλαζαν, κόμποι διάφανοι στα μαλλιά μου, κατρακυλούσαν στα βλέφαρα, υποψία από δάκρυ. χιλιάδες επίμονες σταγόνες μ' έκρουαν στα μάγουλα. Έμοιαζαν τύψεις...
Κι όμως, την αγαπώ τη βροχή. Αυτό το παραμυθένιο σκηνικό με πρωταγωνιστή το νερό σαν να πρόκειται κάθε φορά να σβήσει την προαιώνια δίψα μου. Δίψα για ζωή, για ολόκληρη ζωή, όχι για το λίγο του κόσμου, του ονείρου το ελάχιστο. Έπειτα, θέλγομαι από όλα τα υδαρή, τα απροσχημάτιστα, όσα δεν ευδοκιμούν μέσα σε περιχαρακωμένα πλαίσια/φυλακές, όσα αλλάζουν υπόσταση με τις διαθέσεις της ψυχής, απρόβλεπτα σαν το νερό, ελεύθερα σαν το ποτάμι, ανυπόταχτα σαν τα σύννεφα. Αγαπώ τις ροές των σκέψεων, των συναισθημάτων, των αναπολήσεων. Μακριά από τη στατικότητα των υπολογισμών, την ψυχρή τελειομανία των προβλέψιμων που σου στερούν την ανάσα της άλλης στιγμής με τα απρόσμενα χρώματα. Είμαι ποταμός ασυντόνιστος που ξεχειλίζει, όταν βουρκώνει ή όταν τα νερά του τραγουδούν με της καρδιάς τους κτύπους, τους ασυλλόγιστους. Είμαι βροχή ποτιστική και δρόσος των αρωμάτων, στάλα εαρινής δροσιάς που λαμπυρίζει φως, έτοιμη να παραδοθεί στου Καιρού το πρώτο, πράσινο κάλεσμα.

Φτάνει πια!

Παραθέτω τις σκέψεις και τον προβληματισμό του αγαπημένου μου φίλου Μάνου (στο διαδίκτυο "mast1960") αντιγράφοντας από το blog του http://wildstories-mast1960.blogspot.com:
"Με περνάτε σίγουρα για κορόιδο, ξέρετε πολύ καλά πως είστε από ανεπαρκείς έως επικίνδυνοι, αλλά κάνετε την πάπια, δεν με λογαριάζετε για τον απλούστατο λόγο ότι θεωρείτε δεδομένη την ψήφο μου.
Και ομως κανετε λαθος. Δεν θα σας ψηφισω απλουστατα διοτι δεν με εμπνεετε πια. Απέχω.
Δεν ειμαι ουτε θυμωμενος ουτε αγανακτισμένος. Ειμαι απλα μια μοναδα που σκεφτεται πως οσο λιγοτερο ασχολουμαι με εσας τοσο πιο υγειης θα ειμαι.
Εχετε κανει ενα εγκλημα που ξερω καλα πως δεν θα πληρωστε ποτε. Μου σκοτωσατε την ελπιδα ρε, και μεγαλωνω ενα γιο που ειναι 6,5 χρονων και θα επρεπε να του εμφυσησω την ελπιδα και το ηθος και τον πατριωτισμο, και και και...
Τωρα εχετε καταφερει να με κανετε να σκεφτομαι με ποιο τροπο θα τον κανω να απεμπλακει απο αυτο το μορφωμα που λεγεται ελλαδα.
Ναι δεν ειμαι περηφανος που ειμαι ελληνας, ισα ισα ντρεπομαι γιαυτο.
Εχω ζησει αρκετα χρονια ρε αλητες στο εξωτερικο, ειμαι σε θεση να ξερω τι σημαινει πατριδα, συγκροτημενο κρατος, εξουσια και πως ασκειται, αξιοπρεπεια μεταναστη, συμπεριφορα δημοσιου υπαληλλου, συμπεριφορα οπαδου στο γηπεδο, γιατρος, ελευθερος επαγγελματιας.
Καμμια σχεση ρε αλητες με αυτο που ζω στην χωρα που με γεννησε, τι διαολο δεν ξερετε η κανετε πως δεν καταλαβαινετε?
Μιλω για εσας τους βολευτες, που βολευεστε και βολευετε για να βολευτειτε, που ασελγειτε πανω σε ενα πτωμα που λεγεται πατριδα μου και δεν εχετε αιδω, στοιχειωδη αξιοπρεπεια, ευθιξια, το μονο που πολυ καλα ξερετε ειναι να μιλατε παντα με αερολογιες, θεωρωντας πως εγω ειμαι ηλιθιος και δεν μπορω να σας κρινω.
Και ομως γιελιεστε, εγω θα φυτευω δεντρα εκει που καιγονται, θα ακουω Χατζηδακη, θα κανω ανακυκλωση, θα βοηθω το ¨Γιαννη¨ που με εχει αναγκη, θα λεω καλημερα, θα χαμογελω.
Ο γιος μου λαμογια θα μεγαλωσει οπως εγω θελω, τα προτυπα του θα ειναι ο Καζαντζακης, ο Λουντεμης, ο Παππους μου που πολεμησε στη Μικρασια τοσα χρονια, το σαντουρι, θα μαθει να γελαει και να περιμενει τα καλιτερα ΟΧΙ απο εσας αλλα απο εκεινους που αγαπαει και τον αγαπουν.
Γιατι εσεις δεν αγαπατε τιποτα, το αντιθετο μισειτε, γιαυτο η σπορα σας ειναι ο Διχασμος, η κατηγοριοποιηση των πολιτων, η ισοπεδωση της ανθρωπινης αξιοπρεπειας.
Θα σταματησω να σας δινω αυτα που σας ειναι απαραιτητα να επιβιωνετε θελω να μην υπαρχετε στη ζωη μου διοτι μου κανετε κακο. Ντροπη σας.
Και ολα αυτα στο ονομα της Δημοκρατιας, που εχετε κανει σαν τα μουτρα σας, απευθυνομενοι στο κοπαδι σας, που αποτελειται απο ανεγκεφαλους βλακες μη σκεπτομενους.
Θα σας νικησω, ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ελευθερα και το μονο που περιμενω ειναι να σας δω να σας σκοτωνει το παιδι που εσεις αναθρεψατε".