Αν διψάσεις εγώ θα γίνω το νερό (...)

                               Αν κρυώνεις εγώ θα σου γίνω το ένδυμα (...)

                                   Αν πεινάσεις εγώ θά 'μαι  το ψωμί.

(Δ. Π. Παπαδίτσας "Νυχτερινά")

Έχεις μια σπάνια χάρη προσφοράς. 'Ερχεσαι προς εμένα πάντα φως και δώρημα φωτός. Έχεις μια σπάνια χάρη προσφοράς, ακόμα κι από μακριά, όταν με κεινη τη φωνή σου λίγο ραγισμένη, απόλυτα πειστική με βγάζεις απ' τα τείχη μου, με σπρώχνεις να δοκιμάζω τα όριά μου. Μοιάζεις με κόκκινο πλατανόφυλλο σ' ένα ποτάμι ορμητικό και γω που κυνηγώ το όνειρο μόνο κοντά σου τρέχω να σε φτάσω ανάμεσα τα σπαρμένα βράχια της ζωής μου.

Τις νύχτες μια θέρμη με κυκλώνει, ένας ψίθυρος μ' ακολουθεί που φτάνει απ' της νοσταλγίας τα λιβάδια. Κι απο τότε τίποτα δεν είναι το ίδιο μέσα μου και γύρω...

ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ-KOYΛΙΑΝΟΥ,ΓΑΥΡΟΣ,ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

"Δορκάδα τρέχει η αγάπη μου στα όρη των αρωμάτων"

     Η νύχτα φώτιζε τη νύχτα. Δίχως άλλη πίκρα, δίχως άλλη σιωπή, παρά μόνο με των άστρων τη μαρμαρυγή.

      Η ώρα - πρόκληση να μιλήσω για όσα χαράζουν την ψυχή και ψάχνω τη γλώσσα που τους πρέπει. Όχι για τον άνεμο - πόθο που κόβει την ανάσα με την έντασή του, τον Έρωτα, το "γλυκύπικρον αμάχανον όρπετον"*. Ούτε για την ηδονική περιπλάνηση στο ξυπνημενο σώμα που κάνει τους πόρους του ν' ανθίζουν. Ούτε, ακόμα, για το βαθύ αναστεναγμό που σβήνει λυγμώδης.

   Μιλώ για κείνη τη μεταστοιχείωση του πάθους σε τρυφερότητα, το φύσημα δροσιάς που πνέει για να γαληνέψει τη φουρτούνα, καθώς οι κάθιδρες παλάμες αλλάζουν το σφίξιμο σε χάδι. Χείλη στα χείλη ακινητούν σαν δίδυμοι δρομείς που έφτασαν στο τέλος και αναγνωρίζονται και ανταλλάσσουν τη στοργή τους, αφού ξόδεψαν και ξοδεύτηκαν στο δρόμο μοιράζοντας στα δύο το όνειρο και την πραγματικότητα.

        Μιλώ για την αγάπη...

* Σαπφώ "γλυκύπικρο ακαταμάχητο σαν ερπετό"